Vandaag

Vandaag was een heerlijke dag. De zon scheen en het was al vroeg zo warm dat een vest voldoende was tijdens mijn wandeling. Wolf wilde maar een klein eindje lopen zodat ik alle tijd voor Benny had.

Het was corona – rustig op straat en op de route die ik wilde lopen. Geen andere honden, alleen een paar fietsers en wandelaars. Voor mij ideaal, aangezien Benny niet makkelijk is met andere honden.

Het dorpscafé was dicht door de corona maatregelen maar op de camping zaten twee mensen op hun campingstoeltjes te genieten van de zon. Ze zaten naast een grote camper. Even leek het alsof er helemaal geen corona leed was.

Persoonlijk mis ik bijna niets. Mijn leven veranderd niet zoveel. Ik kan mijn wandelingen doen, ik ga nooit op vakantie en ik heb weinig nodig. Ik woon in een dun bevolkt gebied waar je makkelijker de stilte op kan zoeken.

Maar ik kan me voorstellen dat als je drie hoog achter woont met kleine kinderen, dat het een heel ander verhaal is. Dan kan ik me indenken dat de muren op je afkomen. Of als je alleenstaand bent en je eigen mensen niet kan zien. Ach er zijn zoveel scenario’s mogelijk wanneer het moeilijk is.

Maar ik zou willen dat deze periode mensen duidelijk zou maken, dat je met minder toe kunt. Je hoeft niet vier keer per jaar op vakantie. Ga eens camperen in eigen land. Gebruik de dingen die je nu doet: een avond spelletjes spelen bijvoorbeeld ook na de corona. Lees een goed boek.

Ik zou willen dat mensen er nu achter komen, dat ze niet zo veel auto hoeven te rijden, niet zoveel hoeven te vliegen, shoppen, uit eten te gaan, terrasjes pakken enz. enz. Het kan wat minder en dan doe je jezelf nog niet tekort.

Het is beter voor het milieu, voor je portemonnee en voor je psychische welzijn. Want je kan mij niet wijsmaken dat al die prikkels, die je opzoekt, goed voor een mens zijn.

Mijn dag eindigde op ons terrasje in de tuin met manlief met een wit wijntje en een biertje. Oke ik moest de drankjes zelf halen maar dat moeten we straks in de horeca waarschijnlijk ook.

Update

Er is een lange tijd overheen gegaan voor dat ik zover was om terug te kijken en volgens mij is het nu zover.

Het is nu drie jaar geleden dat ik kanker had, dat ik geopereerd ben en chemo en bestraling heb gehad.

Na de behandeling kwam pas de klap en die duurde lang, heel lang. Ik was schoon maar kon niet genieten van het leven. Ik was depressief en zat in een negatieve spiraal en ik had een doodwens. Voor mij hoefde het allemaal niet meer zo. Ik had fantasieën dat de kanker terugkwam en ik zou komen te overlijden.

Ik kon mijn draai niet vinden. Ik snapte het niet. Hoe kon ik mij zo beroerd voelen.

Er speelden meerdere dingen: het verwerken van het feit dat ik kanker had en heb overleefd. Maar ook het gebrek aan perspectief voor het leven dat nog voor mij lag. Ik zag geen uitweg in de mogelijkheden die ik nog had. Mijn psychische ziekte legde mij zulke beperkingen op dat er weinig leuks meer overbleef.

Ik ben uiteindelijk dingen gaan ondernemen. Een cursus webdesign en een camera om foto’s te maken. Allebei fout. Webdesign is helemaal niks voor mij. Ik heb geheugenproblemen en concentratieproblemen. Mijn hoofd werkt dus niet zo dat ik deze stof kan opnemen. Met fotograferen is het zo dat ik het in het verleden veel deed maar toen trilden mijn handen nog niet zo. Nu is het zo dat ik met moeite een scherpe foto kan maken.

Wat ik wel kon was lopen maar Wolf wilde bijna niet meer. Toen kwam Benny. Ik knapte op van elke dag wandelen en mijn stemmingwisselingen verdwenen naar de achtergrond. Ik had weer een doel: ik moest voor Wolf en Benny zorgen. Mijn zelfvertrouwen groeide en ik kreeg weer vertrouwen in mijn lijf en nu twee maanden later is mijn doodswens opgelost.

Met de komst van Benny, deed ook corona zijn intrede. Gelukkig mocht ik gewoon de honden uitlaten en veranderde mijn leven niet zo heel veel. Alleen mijn vriendinnen zag ik niet. In het begin ging dat nog wel maar nu begin ik ze toch echt wel te missen. Vooral omdat manlief en ik wel heel veel op elkaars lip zitten had ik behoefte aan een goed vrouwen gesprek.

Maar dat geld voor iedereen. Eigenlijk doe ik het beter dan ooit en heb ik weer perspectief. De rust door de corona doet me goed. Vanmiddag heb ik in een park afgesproken met een vriendin met anderhalve meter afstand. Dat was fijn.

Corona e.d.

Ik ben nog steeds bezig om Benny buiten te proberen op te voeden. Als hij in de ontspannen modus zit is er niks aan de hand (tot hij een hond tegenkomt ). Maar soms trekt hij aan de lijn en zijn houding is dan zeer dominant. Hij is dan niet te corrigeren.

Ik zag een filmpje op YouTube om z’n aandacht leren vast te houden door hem met een brokje te belonen als hij naar mij keek. Dat leek me wel wat. Vanmorgen laadde ik mijn jaszak vol brokjes en ging op weg. Vreetzak als hij is keek hij mij om de haverklap aan en eerlijk is eerlijk, ik moest hem een brokje geven. Het was heel gezellig met z’n tweetjes. De lijn hing slap en hij was op mij gericht.

Het ging wel rap met de brokjes en ik was nog niemand tegengekomen. Het stuk waar ik eventueel honden kon tegenkomen moest nog komen. Ik gaf mijzelf op de kop: ik had meer brokjes mee moeten nemen.

En toen waren de brokjes op. Lang voordat de wandeling afgelopen was. Benny had snel door dat er niets meer te halen viel en verloor compleet de belangstelling. Hij begon te trekken aan de riem en reageerde op alles wat hij zag: vogels, geurtjes enz. Maar al wat we tegen kwamen, helemaal niks. Het was doodstil op straat.

Kwam het door de corona of wat. Gisteren was het zo belachelijk druk op straat. Zo druk dat ik mij afvroeg of ik wel anderhalve meter afstand kon houden van mensen. Het was op een fietspad van ongeveer een meter breed.

Gisteravond zat ik het journaal te kijken. De wereld mensen houdt zich niet aan de regels. Ze lopen doodleuk met z’n allen in bosjes bij elkaar. Kijk zo druk was het in mijn geval nou ook weer niet.

Wij hebben vorige week onze hulp voor drie weken afgezegd. Zij komt nogal veel onder de mensen en dat vertrouwden we niet. Ook de GGZ komt niet meer over de vloer. Alles wordt telefonisch afgehandeld. Dus er is in mijn vangnet gesneden. Manlief doet de boodschappen en die vertelt mij dat er geen toiletpapier meer is.

Maar de piek moet hier in het noorden nog komen.

Angst doet rare dingen met je…

Zoals ik al verteld had, ben ik met afbouw van de Haldol bezig. Dit gaat niet zo goed. Al een tijdje voel ik mij onzeker, angstig en zwak. Als ik Benny uitlaat, ben ik bang een andere hond tegen te komen in de angst dat ik niet tegen de situatie opgewassen ben. Dit is absurd want Wolf was vele malen erger met uitlaten en daar draai ik mijn hand niet voor om.

Ook voel ik mij onzeker over mijn relatie, wat ook nergens op slaat. En ik voel mij onzeker over mezelf. Ik sta absoluut niet stevig in mijn schoenen. Ik wijt het aan de afbouw van de medicijnen.

Als dat het resultaat van minder medicijnen is, dan hoeft het voor mij niet. Dus ik heb als de sodebliksem contact op genomen met mijn psych. Daar kan ik altijd goed zaken mee doen zodoende kreeg ik het voor elkaar dat ik vandaag nog nieuwe medicijnen kreeg.

Vandaag heb ik mij gered met een oxacepam en dat werkte prima, geen angst onderweg. Ik ben vier honden tegengekomen en ik wist heel goed hoe ik de situatie moest hanteren. Voor de duidelijkheid: Benny is een heftig mannetje buiten. Ik weet nog niet waarom hij zo wild is tegen andere honden maar ik weet wel dat dit ras nogal beschermend is en dat ze nergens bang voor zijn.

Nu is het wachten op de apotheek met de medicijnen. Mijn medicatie wordt altijd bezorgd en ik vind dat ideaal. En dan hoop ik dat ik zo snel mogelijk weer ‘mezelf ‘ ben.

Wandelen

Sinds Benny er is wandel ik dus weer. Daar was natuurlijk allemaal om te doen. Wolf liep amper meer en ik mistte mijn vroegere wandelingen, dus Benny kwam.

Nu staat er elke morgen weer een lange wandeling op programma. Eerst loop ik een stukje met Wolf en daarna mag Benny. Hij heeft er altijd zin in en is altijd vrolijk. Ik heb brokjes in mijn zak om hem een beetje in banen te leiden want hij is niet veel gewend. De vorige eigenaar kan nooit veel met hem gedaan hebben. Volgens mij is hij als pup niet eens gesocialiseerd. Hij kijkt vol verwondering naar een paard alsof het een joekel van een hond is. Kippen, schapen en konijnen schetsen zijn verbazing.

Andere honden kent hij echter wel maar gaat er niet goed mee om. Een hond kan passeren maar als die voorbij is blijft hij stokstijf staan en probeert erachter aan te gaan. Gelukkig zit hij aan de riem. Ik oefen met hem met het commando wachten en doorlopen. Als hij dat goeddoet krijgt hij een brokje.

Behalve dat is het lopen weer heerlijk. Ik geniet elke keer weer van de frisse wind om mijn smoel en het bezigzijn met je lichaam. Ik voel me weer gezond en ook geestelijk voel ik mij een stuk beter. Je zou kunnen zeggen dat je ook zonder hond kunt lopen maar daar is geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt.

Ik wandel al vanaf 2003 met honden en dat vind ik het allerleukst. Het geeft een extra dimensie aan het lopen. De interactie met andere honden en mensen en hun eigen dingetjes maken het leuk. Maar dit is wel de laatste.

Vliegende keep

Onze honden zijn nog steeds verwikkeld in een machtsstrijd. Dat uit zich in kleine dingetjes, even een grauw en elkaar controleren wat de ander buiten gedaan heeft of wat hij/zij gegeten heeft en wie op de bank de beste plek heeft.

Geen van beide wil toegeven. Wolf met haar oudste rechten, die de laatste jaren alle ruimte voor zichzelf heeft gehad en in haar leven weinig tegenstand gehad heeft. En Benny die toch behoorlijk dominant van zichzelf is en zichzelf het belangrijkste vindt.

Aan de andere kant vinden ze het ook wel leuk met elkaar. Beiden staan te piepen als ik terugkom van mijn wandeling met een van tweeën. Als manlief gaat wandelen met allebei, lopen ze gebroederlijk tegen elkaar aan.

Samen slapen, overdag, schept een band en in de tuin samen tegen de buurhonden. Wolf vindt het het dan heel stoer van Benny dat hij bij bijna over de twee meter hoge schutting heen springt als de buurhonden blaffen aan de andere kant. Wij kijken met afgrijzen naar ons mormel en visualiseren hoe die kleine tussen drie van die beesten aan de andere kant van de schutting terecht komt.

Daar moet nog aan gewerkt worden. Hij is geen pup maar al een mannetje in de bloei van z’n leven. Hij is tweeenhalf en ik verwacht dat hij volgend jaar wat rustiger wordt. Dan is hij echt volwassen. Onze vliegende keep.

Live goes on…

Benny is nu een maand bij ons. Al die tijd heb ik geen stemmingswisselingen gehad maar nu alles z’n draai heeft gevonden begint het gewone leven weer. Afgelopen weekend verscheen mijn eerste sombere bui weer en in het verlengde daarvan de volgende.

Gelukkig voel ik me vandaag goed. Het is heerlijk om de verschillende nuances in gevoelens te voelen sprankelen. Ik geniet van kleine dingetjes op een dag. Meedoen aan een gesprek met onze schoonmaakster en manlief. Dat ik alles makkelijker opneem en er geen drama van maak en alles op mezelf betrek.

Het leven is leuk als je je goed voelt. Ik heb genoten van de wandeling met Benny vandaag, ook al regende het. Ik geniet er ook van dat ik voor deze keer het rondje met de honden oversla en in plaats daarvan iets voor mezelf kan doen. Mijn stukje schrijven, dat is wat ik ga doen.

Schrijven echter, is moeilijker als je stabiel bent. Tenminste dat heb ik. Het is moeilijker om een onderwerp te vinden en ook om het stukje te schrijven. Gek is dat.

Misschien wordt het beter met de tweede mg die van mijn medicatie afgaat. We zullen het meemaken.

Honden prietpraat

Het is oppassen dat we Benny niet meer aandacht geven dan Wolf. Benny is zo’een snel klein onderdeurtje en hij is er als de bliksem bij als het om eten of aandacht gaat. Hij is zo grappig met zijn frommelbekkie en zijn manier van doen. Gisteren met het laatste plasje in de tuin, vond hij een bal. Dat was feest, dacht hij. Ik dacht er anders over.

We gingen zo naar bed en niet meer spelen. Dus probeerde ik hem de bal af te pakken. Hij deed zijn best om met de bal weg te komen maar uiteindelijk trok hij aan het kortste eind.

Hij was hevig gepikeerd en toen Wolf manlief en ik allang boven waren, mistten we Benny ineens. Toen ik naar beneden ging, lag hij daar op de bank te mokken.

Ik ging naar hem toe en praatte even met hem. Ik zei hem dat we morgen gingen spelen en dat we nu slapie gingen doen. Toen ik ‘ga je mee’ zei was hij het alweer vergeten en rende voor mij uit de trap op en dook daar z’n mandje in. Zo schattig.

Wolf is heel vertrouwd en zo langzamerhand stokoud. Toch doet ze het hartstikke goed nu Benny erbij gekomen is. Maar Benny is nieuw en grappig, we moeten echt de oppassen dat we de aandacht goed verdelen.

Bijkletsen

Het gaat hier als een gesmeerde tiet. De rustige dagen vol structuur rijgen zich aaneen tot de week weer voorbij is. Alles gaat volgens plan. De hondjes kunnen steeds beter met elkaar overweg mede omdat manlief s’avonds nog even een rondje met de ze doet. Ik begin er niet aan. Een pittige hond per keer is mij genoeg.

Elke dag weer is iedereen moe en voldaan aan het eind van de dag. Tussen de bedrijven door slapen de hondjes veel. Een omdat ze oud is en de ander om alle indrukken te verwerken.

Ook met mijzelf gaat het goed. Ik heb geen stemmingswisselingen meer en heb plezier in elke dag. Ik ben zelfs aan het afbouwen met de antipsychotica. Heel voorzichtig, mg voor mg bouw ik de Haldol af. Wel in overleg trouwens.

Verder gebeurt er weinig in mijn veilige leventje. Het is genieten van de mooie momenten op een dag en van de interactie met de hondjes.