Jan en Jans

Deel 3

Jans wist dat ze geen zekerheid had met Jan’s ziekte. Jan kon altijd meer gaan drinken en ja, ze leerde dat Jan een ziekte had die alcoholisme heette.

En Jan begon ook steeds meer te drinken. Sinds hij met pensioen was, dat was nu een jaar, nam hij elke dag twee biertjes, zoals hij zei. Maar twee werden drie en drie werden vijf.

In de groep probeerden ‘de meiden zoals ze de groep noemden haar te troosten maar ze wisten uit eigen ervaring dat het niet echt werkte. Het deed gewoon pijn om je eigen man achteruit te zien gaan en dat je machteloos was tegenover de alcohol.

Maar voor Jans veranderde er iets wezenlijks. In plaats van zo nu en dan, werd nu dagelijks drinken.

Het veranderde haar perspectief of eigenlijk het gebrek aan perspectief. Elke avond had ze nu te dealen met een dronken man. Kon ze dat nog opbrengen? Maar de meter sloeg nog steeds door naar blijven, ondanks dat het er niet beter op werd.

Overdag bleef het de meest charmante man die Jans kende. En dat haalde haar steeds weer over de streep.

In de groep was er een vrouw die bij haar man wegging. Ze was het helemaal zat. Het eeuwige spel van nuchter zijn en dronken zijn. De vrouw vond vooral dat ze zich niet meer zo als een sloof hoefde te laten behandelen. En dat opende Jans ogen. Nee, zo hoefde ze zich niet te laten behandelen, ook al was Jan dan dronken. Het was geen excuus.

Het was als een zaadje wat in haar hart geplant werd. Ze maakte goede gedachten om haar plantje te voeden. En ze werd sterker en sterker. Het gebrek aan zelfvertrouwen, wat Jans de laatste jaren had begon in elkaar te schrompelen en als een geopende bloem straalde ze van binnenuit.

Zelfs Jan merkte het op en waagde het niet meer om haar lullig te behandelen, ook al was hij dronken.

Hoe het nu met Jans gaat, kan ik je niet vertellen want ik heb haar lang niet gezien. Ik denk dat ze nog steeds bij Jan is ook al ging ze steeds meer haar eigen gang. Ik geloof dat ze nog steeds deel uit maakt van de groep.

Ze heeft mij jaren geleden gevraagd of ik haar verhaal op wilde schrijven zodat andere mannen en vrouwen er wat aan konden hebben.

Jan en Jans

Corona-perikelen deel 2

Jan had beloofd niet meer zoveel te drinken maar nadien was het nog

een paar keer gebeurt. Jans was er helemaal klaar mee maar was nog steeds aan het dubben wat ze moest doen. Ze wist dat zij hem niet zover kon krijgen niet te drinken want anders had hij het wel eerder gedaan. Ze wist dat hij van haar hield maar blijkbaar was de drang te sterk. Ze las alles wat ze kon vinden over alcoholgebruik en las de tips. Het was duidelijk dat hij hulp nodig had voor het te laat was…

Nu had ze voor hem een afspraak gemaakt bij de huisarts om eens te praten.

Die ochtend bij het ontbijt zei Jans:”Jan, ik heb een afspraak bij de huisarts voor je gemaakt. Je kunt met haar overleggen wat je mogelijkheden zijn.”

Jan keek haar aan met een kille blik in zijn ogen. “Ik ben niet ziek” zei hij kortaf en daarmee was voor hem de kous af.

Jans kende deze houding van hem. Als hij zo reageerde stond zijn besluit vast en was er niets wat hem kon bewegen om mee te werken.

Jans werd wanhopig en wist niet meer wat ze nog moest doen. Ze wist alleen dat ze het in haar eentje niet redde tegenover de roep van de alcohol.

Op een avond toen ze op de computer aan het zoeken was naar oplossingen voor Jan zijn alcohol gebruik, stuitte ze op een advertentie: is uw gemoed zwaar, kom dan maar. Zelfhulpgroep voor partners van iemand met een alcoholprobleem.

“Dat was de oplossing voor haar. Daar zou ze leren hoe ze Jan van de alcohol af zou krijgen.” Er stond een telefoonnummer bij en ze schreef het op.

De volgende dag belde ze. Ze kreeg een aardige vrouw aan de telefoon die haar uitlegde dat Jans, Jan niet van de alcohol af kon krijgen en dat het ook niet het doel van de zelfhulpgroep was. Het was om je verhaal te kunnen doen onder lotgenoten en misschien ging hij zelf inzien dat hij moest veranderen. Maar het doel was dat je hulp voor jezelf zocht.

Jans dacht er over na en kwam tot de conclusie dat zij ook hulp nodig had. Het leek namelijk op dat zij zich meer om het alcoholprobleem van Jan bekommerde dan Jan, dus zij had ook een probleem.

Vanaf dat moment ging ze elke donderdagavond naar de groep toe. Ze leerde er veel. Van trucjes die hun partners uithaalden zoals stiekem drinken tot de mate van alcoholisme. Zo waren er vrouwen die bij hun partner bleven voor de financiële situatie, tot partners die er nog veel erger aan toe waren dan Jan. Ze begon in te zien dat ze het nog niet zo slecht had. Zo was er een vrouw die bij haar partner weg moest omdat hij haar wat aandeed.

Jan was altijd heel liefdevol naar haar toe en net als sommige mede partners wilde ze niet bij hem weg. Ze hield van hem.

Jan schaamde zich dat zijn vrouw naar die groep toe ging maar hij kon haar niet tegenhouden.

Behalve de avonden dat hij dronk, hadden ze het heel gezellig met elkaar. En ookal wist ze niet waarom Jan zo ineens was gaan drinken ze besloot zich erbij neer te leggen. Ze kreeg daardoor meer gemoedsrust voor haarzelf en kon beter blijven functioneren. Ook de vrouwen in de groep waren een grote steun voor haar, net zo als zij er ook voor de vrouwen was.

Wolf

Onze Wolf is overleden. Vorige week hebben we haar in laten slapen. Ze was op.

Ze was zo bijzonder. Het was haar karakter en persoonlijkheid. Ze was heel vriendelijk maar wist precies wat ze wilde en zorgde dat ze het kreeg. Voor mij daardoor soms een pain in the ase want ik was de verzorgster, met mij moest ze haar zaken regelen. Maar ze was ook heel liefdevol en kon, als je iets gedaan had wat zij fijn vond, je een uitgebreide wasbeurt geven.

Ik heb, toen ze jonger was, prachtige wandelingen met haar gemaakt. Die zal ik nooit vergeten. Zo herinner ik me haar het liefst, Wolf en ik samen op jacht.

Rust zacht mijn lieve Wolf

Jan en Jans

Corona- perikelen deel 1

Jan en Jans zaten al een jaar in lockdown en het schoot maar niet op met de versoepelingen. Ze mistten hun sociale contacten in de kroeg en Jan zijn dagelijkse borreltje.

Jan en Jans konden altijd goed met elkaar opschieten maar zelfs dat ging de laatste tijd maar moeizaam. Af en toe snauwden ze naar elkaar maar dan was het ook over. Maar die zaterdag in februari was het helemaal mis.

Jan had die avond de Jeneverfles op tafel gezet in de hoop de gezelligheid in huis te brengen maar Jans keek het met een zuinig mondje aan. Ze hield niet van alcohol en wat het met de mens deed. Ze hadden al een keer eerder woorden gehad over dit onderwerp. Toen had Jan beloofd het niet weer te doen en nu deed hij het weer. Zie: Tappen aan de tafel

Maar ze zou hem een kans geven dus ging ze bij hem aan tafel zitten. Ze schonk zichzelf een sinas in en Jan stak een sigaartje op.

Jan begon herinneringen op te halen van hun bruiloft en hoe ze elkaar hadden leren kennen. “Dat was gezellig”. vond Jans en vulde Jan aan.

Van het een kwam het ander en voor ze het wisten maakte Jan, Jans verwijten over het slippertje van haar in de begintijd van hun relatie. Hij begon haar luidruchtig uit te maken voor van alles en nog wat.

Het lag helemaal niet in Jans karakter om zo te doen dus Jans weet het aan de alcohol. Ze voelde zich overdonderend door al dat verbale geweld over iets wat nog gebeurt was voor de kinderen geboren waren. En dan nog, het had niks voorgesteld.

Het ging om een gestolen kus van een man waar ze verliefd op was voor ze Jan had ontmoet. Ze vond de man niet goed voor haar en koos voor Jan die ze net ontmoet had. Jans en die man hadden afscheid van elkaar genomen en hadden daarbij gezoend. En dit kwam nu weer naar boven? Ze vond het te zot voor woorden.

Maar ze had altijd al gevonden dat als alcohol in de man, wijsheid in de kan.

Tja, Jan keek haar met lodderige ogen aan en Jans besloot er nu niks van te zeggen. Morgenochtend zou ze hem wel spreken. Het had nu geen zin.

Ze stond op en zei dat ze naar bed ging en wenste hem welterusten. Eenmaal in bed lag ze te luisteren naar de geluiden die van beneden kwamen. Jan was aan het zingen op André Hazes, net als de vorige keer en zette keer op keer hetzelfde lied op.

Jans had een knoop in haar buik en stilletjes biggelen de tranen over haar wangen. Ze wilde maar dat Jan in bed kwam want des te langer het duurde, des te meer hij dronk.

“Zie je wel”dacht ze “drank is alleen maar ellende .” Ze nam zich voor om morgenochtend een hartig woordje met Jan te spreken en langzaam viel ze in slaap.

Die volgende ochtend sliep Jan zijn roes uit terwijl Jans al vroeg naar de bakker was gegaan om verse broodjes te halen. Niet voor Jan maar voor zichzelf. Ze had er zin in. Thuis zou ze een ontbijtje maken en dan zou ze over gisteravond beginnen.

Eenmaal thuis, was Jan nog steeds niet beneden. Jans dekte de tafel en ging met een glaasje sinaasappelsap aan tafel zitten. Ze hoefde niet lang te wachten of hij kwam naar beneden.

Hij was in zijn duster. Hij had dikke wallen onder zijn ogen en zijn gezicht was vlekkerig. “Goeiemorgen”, zei Jans. Jan knikte naar haar. Allebei zwegen ze koppig.

“Jan, we moeten even stevig praten”, zei Jans en legde haar mes neer. “Ik pik dit niet meer, als jij niet met alcohol om kan gaan, drink dan niet meer. Dit wil ik niet nog een keer meemaken. ” ze keek hem recht aan.

Jan wilde wat zeggen maar slikte zijn woorden in. Hij wist dat hij fout zat.

“Sorry “zei hij.

Het perfecte plaatje

“Niemand is perfect maar ik kom er wel dicht bij.” vond Ruben de Jager. Hij keek in de spiegel en kamde zijn zwarte haren achterover. En inderdaad hij was knap met zijn bruine ogen en volle lippen, zijn slanke figuur met strakke billen en wasbordje.

“Ik verdien iemand die net zo fijn is als ik en daar ga ik naar op zoek. ” “Samen vormen we dan ‘het perfecte plaatje’.”

Ruben deed zij achternaam eer aan toen hij zijn eerste slachtoffertje aan de haak had geslagen. Het was een prachtige jongen van achttien. Hij had iets dromerigs over zich. Ruben was in de wolken. Hij was zelf achtentwintig en in zijn nopjes met zijn jongere vangst.

Hij dacht dat hij wel verliefd op Page, zoals de jongen heette, kon worden maar dat viel tegen. Page had geen inhoud. Hij was alleen maar mooi. Dus Ruben dumpte Page voorzichtig. Hij zei: “Ik moet voor mijn werk als fotograaf naar Amerika en kan je niet meenemen. Ik ga me daar vestigen.”

Daarmee brak hij de jongen zijn hart.

Daarna kwam Ruben op een shoot een man tegen die al doorgewinterd was. Hij was mooi op een ruige manier en had de inhoud die Page niet had. Ruben was helemaal weg van Rutger en raakte hopeloos verliefd op hem. Rutger woonde op Schiermonnikoog in een hut en leefde daar een solo-leven.

Maar Rutger viel niet op Ruben. Hij viel op niemand. Rutger was verliefd op zichzelf. Ditmaal brak Rubens hart.

Ruben bleef berooid achter en likte zijn wonden. Hij begreep nu wat hij Page had aangedaan en nam zich voor in het vervolg voorzichtiger te zijn in de liefde maar gaf zijn droom van het perfecte plaatje nog niet op.

Ruben werd ouder, hij was nu vijftig. Hij had de afgelopen jaren de ene liefde na de ander versleten en niemand was goed genoeg voor hem.

Nu, echter begon zijn schoonheid te vervagen. Hij had zich de laatste jaren laten gaan en kreeg een buikje en zijn eens zo mooie zwarte haar werd grijs. Zijn strakke kaaklijn werd week.

Maar zijn foto’s werden steeds beter omdat hij oog kreeg voor minder perfecte dingen. Hij maakte foto’s van ‘lelijke ‘ dingen zoals fabrieken en spoorlijnen. En hij werd beroemd in heel Nederland en daarbuiten.

Ook privé werd hij makkelijker. Hij ontmoette Mannie. Een man van drieënvijftig met veel humor en levenservaring. Ruben was weg van Mannie en Mannie van hem. Mannie had een buikje en brede schouders en gespierde armen. Ruben vond het heerlijk om in Mannies armen weg te kruipen.

Ze hadden veel lol en voelden zich heel goed bij elkaar. Ze gingen samenwonen en het maakte niet meer uit waar als ze maar bij elkaar waren en samen waren ze ‘Het perfecte plaatje.’

De death coach

Er was er eens een meisje dat altijd verdrietig was. Als baby huilde ze al heel veel. Haar ouders werden er stapeldol van, ze dachten dat er iets mis met haar was maar in het ziekenhuis hadden ze haar binnenstebuiten gekeerd en konden niets vinden.

Toen ze opgroeide was er altijd wel wat om te huilen of verdrietig over te zijn. Haar ouders dachten dat ze gewoon heel gevoelig was maar in haar klas, op school, noemden ze haar huilebak. Dat was voor Anna weer een reden om te huilen.

Toch had Anna wel vriendinnetjes want het was een lieve meid die altijd klaar stond om iemand te helpen.

Redenen voor haar om te huilen waren bijvoorbeeld: dierenleed, andermans leed en toen ze ouder werd, de toestand in de wereld.

Toen ze een jaar of twintig was begon  ze die eeuwige waterlanders heel erg te vinden want het maakte dat ze niet kon functioneren. Als ze een sollicitatiegesprek had begon ze te huilen van de spanning en ook eventuele  vriendjes liepen met een grote boog om haar heen.

Ze was verdrietig over haar eeuwige verdriet en wilde het oplossen. Ze las psychologische boeken in de hoop iets te vinden over haar probleem maar vond niets. Ze vroeg zich af waarom ze altijd verdrietig was maar kwam er niet achter. Ze had een goede jeugd gehad, haar ouders waren lief voor haar en behalve haar gevoeligheid was  ze kerngezond.

Ze begon steeds treuriger te worden en stond op het punt om het bijltje erbij neer te gooien. Met die waterlanders wilde ze niet leven. Ze wilde genieten van het leven in plaats van altijd maar verdrietig te zijn. Ze zag bij haar vriendinnen dat dat ook kon. En ze wilde een vriendje en een baan.

Op een ochtend toen ze de krant las, zag ze bij de kleine advertenties een kop die haar aandacht trok. “Dit is het.” dacht ze. “Deze persoon kan mij helpen.”

“Death coaching, vind uw geluk.”

Anna wist niet precies wat het was maar haar gevoel zei dat dit was waar ze op had gewacht. Er stond een telefoonnummer bij die ze kon bellen en dat deed ze.

Ze kreeg een aardige vrouw aan de lijn, ze heette Saskia, die haar uitlegde wat een death coach deed. En ze vroeg Anna wat het was waarom ze belde. Anna deed haar verhaal en Saskia dacht dat ze haar wel kon helpen.

Anna kreeg gelijk haar eerste opdracht mee. Ze moest een week lang met mooie dingen die ze zag, voelde, rook, hoorde bezig zijn. En elke dag een dagboek bijhouden over die dingen.

In die week kwam Anna erachter hoe moeilijk ze dat vond. In het begin lukte het haar helemaal niet maar gaandeweg begon ze mooie dingen te zien en ervaren. Zo zag ze een koppel reeën bij de kinderboerderij en hoorde een symfonie van Bach waar ze door geraakt werd. Maar in plaats van blij te zijn begon ze te huilen.

Nou zijn er meer mensen die als ze geraakt worden door iets, emotioneel worden. Maar Anna was niet tevreden. Dus aan het eind van de week belde ze Saskia, de coach om alles te bespreken.

“Het begin is er.” zei Saskia toen Anna haar alles vertelde. Saskia stelde voor om nog een week hetzelfde te doen.

Anna was het met haar eens. Die week was ze nog fanatieker dan ze al was. Ze maakte een boswandeling en snoof de boslucht op en hoorde de vogels en zàg vogels en ze genoot. Het beviel haar zo goed dat ze het elke ochtend deed.

Toen ze Saskia opnieuw belde, vroeg Saskia of ze naar haar toe kon komen en ze gaf haar het adres. Het was tien minuten rijden op de fiets. Toen Anna aankwam bij een groot herenhuis waarvan je de de voordeur zo open kon drukken, stond Saskia al op haar te wachten.

“Hallo Anna”, zei ze hartelijk en nam haar mee naar een kamer met een hoog plafond en mooie grote ramen.

Toen ze gingen zitten begon Saskia te vertellen over de volgende opdracht.

“Nu wordt het moeilijker” zei Saskia en keek Anna samenzweerderig aan.

“Komende week moet je je voorstellen  dat dit je laatste week is.” “Houd een dagboekje bij en als bel me als het nodig is.” “Dat kan dag en nacht”.  “Het is belangrijk dat je me belt als je het moeilijk hebt want dat gaat zeker gebeuren.” “Het is belangrijk dat je er goed doorheen komt.”

Anna kreeg een lichte tinteling in haar buik van de spanning die ze toch een beetje begon te voelen.

Die week stelde ze zich voor dat het haar laatste was op deze aarde. Ze bedacht hoe ze zich herinnerd wilde worden en hoe ze afscheid wilde nemen van het leven. ‘S avonds schreef ze alles van zich af in haar dagboekje. Er daalde een inktzwarte duisternis over haar heen in die week die te donker was om nog te huilen.

Ze kwam ‘S morgens bijna haar bed niet uit omdat er lood in haar benen zat maar ze onderging het zoals het kwam, zoals Saskia gezegd had.

De duisternis kwam halverwege de week tot een dieptepunt. In paniek belde Anna Saskia op. Het was alsof ze op de bodem van een put zat en er niet uit kon komen. Saskia suste haar en zei dat Anna het goed deed en dat het er allemaal bij hoorde.

Saskia gaf haar een nieuwe opdracht, of eigenlijk een oude. Anna moest nu de eerste opdracht weer gaan doen, een maand lang. Met mooie dingen bezig zijn.

Anna voelde zich hondsmoe en somber en sleepte zich weer naar het bos waar ze eerder zulke mooie dingen had gehoord en gezien. Ze begon te wandelen en om zich heen te kijken. Ze hoorde het getik van een Specht en keek omhoog en zag de vogel net het hoekje van de boom omgaan. De rood, met wit en zwarte vogel liet zich weer horen. Toen, alsof het speciaal voor haar was, liet hij zich zien. Met open mond keek ze naar het tafereel en genoot tot in haar tenen zonder te huilen.

Anna had geleerd dat de wereld ook een mooie kant had en ze was die gaan waarderen. Ze had vertrouwen gekregen in het leven, de dood en zichzelf.

Dankbaar liep ze naar huis.

 

Corona liefde

Evert schonk zichzelf een kopje koffie in. De thermoskan stond naast hem op de grond. Melk en suiker stonden op de salontafel. Hij dronk het zwart. De melk en suiker was voor de visite.

Maar er kwam geen visite, heel Nederland zat in lockdown. Als hij naar buiten keek zag hij een heleboel ramen. Hij bedacht zich dat elk raam een op zichzelf staande cel was waarin mensen woonden, kookten, liefhadden, elk raam op zich.

Onderling was er geen contact meer mogelijk. De regering had daartoe besloten. Er heerste een virus wat heel besmettelijk en dodelijk was. Mensen zoals hij, hij was achtenzeventig, werden beschermd door de overheid, door iedereen te isoleren.

Normaal kwam Henriëtte hier ’s ochtends even een bakkie doen maar ook zij zat nu vast in haar cel op de derde verdieping. Evert woonde op de tiende verdieping van de gallerijflat aan de Pioenstraat.

Evert mistte zijn bezigheden buitenshuis: zijn biljartclub, zijn bridgeclub en de mensen die bij hem kwamen en hij mistte Henriëtte.

Hij, die zich nooit echt eenzaam voelde, wist nu wat eenzaamheid betekende. Hij zette de tv aan en zette hem ook weer uit. Er was niets op.

Hij pakte de telefoon op en wilde het nummer van Henriëtte intoetsen maar bedacht zich dat hij haar gisteren nog gesproken had en dat zij allebei niets te vertellen hadden, dus hing hij weer op.

Evert besloot een boodschapje te gaan doen. Dan was hij er even uit. Hij had het meeste wel in huis maar alles was beter dan dit grote ‘niets.’

Het was doodstil op straat. Hij was de enige, hij vond het onwezenlijk maar de winkel was dichtbij dus hij liep door. Ook in de winkel was hij een van de weinigen. Er waren welgeteld drie andere mensen in de winkel. Er waren geen stelletjes, dat mocht niet.

Terwijl hij bij de kassa stond om zijn pakje koffiemelk af te rekenen schoot hem iets te binnen. Hij had ineens haast om thuis te komen.

In de Pioenstraat belde hij bij Henriëtte aan en ging toen op veilige afstand staan.

De deur ging open en Henriëtte keek hem vragend aan. ‘Is er wat gebeurt.’ vroeg ze gespannen.

Evert schudde zijn hoofd. ‘Nee, Ik wilde je wat vragen.’

‘Wil jij mijn Corona liefde zijn?’

Ze begon te lachen, toen het tot haar doordrong wat hij bedoelde. ‘Bij mij of bij jou’ was haar antwoord.

Dansen in het maanlicht 2

Voor het eerste deel, zie Dansen in het maanlicht

Jet ging nu rap achteruit. Ze was nog sneller moe en haar spieren slonken. Jan besefte dat hij voort moest maken met de uitvoering van hun dans.

Het was de dag van de uivoering. Vanavond zou Jan haar om acht uur ophalen en verder wist ze niets. Haar moeder zou haar helpen met haar jurk. Ze had voor deze gelegenheid een witte soepele jurk gekocht, een witte corsage en een diadeem met glimmers.

Beiden wilden ze geen publiek erbij. Dit was hun moment, hun tijd om afscheid te nemen van elkaar en van haar gezondheid. Ze wisten allebei dat dit echt de allerlaatste keer was dat Jet kon dansen.

Om acht uur precies ging de bel. Jet zat in de serre te wachten op haar vriend. Ze had haar moeder gezegd dat ze alleen wilde zijn en zij had Jets wens gerespecteerd. Toen reed ze naar de voordeur en opende hem. Daar stond Jan met een grote bos rode rozen.

Jan keek haar aan en het was alsof er een licht van binnenuit maakte dat ze straalde. De glimmers op haar hoofd schitterden in het halfdonker van de hal en haar jurk benadrukte de slankheid van haar taille en haar kleine borsten. Hij hield zijn adem in om het beeld niet te verstoren.

“Nou zeg je nog wat” zei ze trillerig en lachte. Hij gaf haar de rozen en zei: Je bent prachtig.”

“Dank je wel” zei ze elegant. “Jij ziet er ook mooi uit.” Ze keek bewonderend naar zijn witte pak met zwarte shirt.

Hij nam haar mee naar de open plek in het bos waar de openluchtvoorstellingen werden gehouden. Er waren tribunes die in het rond om het toneel gebouwd waren. Ze waren helemaal alleen. Het licht van de volle maan scheen op het toneel.

Op een van de banken lag een kleed en er stonden almaal hapjes op. Een fles wijn en twee glazen, voltooide het beeld.

“Kom dame volg mij”, zei hij en hij duwde de rolstoel naar het kleed. Hij ontkurkt de fles wijn en schonk de glazen vol. “Proost ” zeiden ze beiden.

Ze dronken van de wijn en aten van de kip en alle andere hapjes en genoten.

“Zullen we?” zei Jet. Jan pakte de rolstoel en reed haar naar het toneel. Hij startte de bandrecorder die hij meegenomen had en liefelijke tonen klonken door het bos. Jan en Jet deden, wat nu zo natuurlijk voorkwam door al hun oefeningen in de dansschool. Jan reed Jet met sierlijke bewegingen voor en achteruit en Jet bewoog simultaan met haar armen. Beiden gaven al wat ze in zich hadden en toen de laatste tonen weg zweefden waren ze allebei uitgeput.

Toen ze uitgerust waren, zaten ze met hun armen om elkaar heen en keken naar de sterren en de maan en beloofden deze avond nooit te vergeten.

Dansen in het maanlicht

Toen Jan, Jans nog niet kende, had hij verkering met Jet. Ze was bloedmooi en was een spring in het veld. Tegenwoordig zou je zeggen dat ze adhd had maar dat bestond toen nog niet. Ze deed zes dingen tegelijk en vond het dan gek dat niets lukte. Zo reed ze paard, danste moderne dans, deed aan schaken en schermen.

Ze kwam er al gauw achter dat het teveel activiteiten waren want ze had natuurlijk ook nog haar studie. Ze studeerde biologie. Dus besloot ze moderne dans aan te houden en de rest te laten vallen. Ze kwam uit een zeer progressief gezin waarin haar beide ouders arts waren en zij wilden dat hun kinderen deden wat zij het liefst wilden doen.

Jet had gekozen voor biologie omdat ze helemaal gefascineerd was door alles wat maar met de natuur te maken had. Maar ze was er al gauw achter gekomen dat ze dans nodig had als tegenwicht voor haar studie. Ze vond het heerlijk om, nadat ze met haar hoofd in de boeken had gezeten, zich lichamelijk uit te leven in dans.

Toen ze Jan ontmoette op de dansschool, viel ze gelijk voor de rust die hij uitstraalde. Hij was alles wat zij niet was. En omgekeerd viel Jan voor haar ongebreidelde energie en enthousiasme.

Hij werd haar danspartner en langzaam aan werden zij een stelletje.

Jan echter, was een nuchtere noorderling en was in het dagelijkse leven aan het werk als aannemer. Hij runde zijn eigen bedrijf en woonde op zichzelf. Terwijl hij de dagelijkse zorg voor zichzelf had, genoot Jet van het studentenleven en woonde nog bij haar ouders.

Op een dag, in mei, de zon scheen en de vogels floten, waren Jan en Jet in de dansschool. Ze studeerden een ingewikkelde dans in. Op het moment dat Jet zich afzette om een sprong te maken weigerden haar benen en ze viel op de grond, nog voor Jan haar op kon vangen.

Jet kon niet meer dansen, sterker nog, ze kon niet meer lopen. De ene dag ging het beter dan de andere maar ze werd afhankelijk van een rolstoel.

Maar Jet was niet een typje wat bij de pakken neer ging zitten en probeerde van elke dag wat te maken ondanks dat ze langzaam achteruit ging.

Op een dag toen Jet en Jan bij elkaar op haar kamer in haar ouderlijk huis waren, keek ze hem aan en zei:” Ik wil nog een keer met jou dansen.” Jan keek haar aan en kustte haar en streel de haar mooie haar. “Dat komt in orde.” zei hij simpel.

Jan ging op zoek naar een choreografie voor een danseres in een rolstoel. Na lang zoeken vond hij een oude choreografie in een klassieke stijl. Het verhaal ging over een tragische liefde waarin de danseres als een kaarsje uitdoofde.

Toen Jan de choreografie aan Jet liet zien was ze ontroert. “Dat is ons verhaal.” zei ze terwijl ze een traantje wegpinkte. Jan nam haar in zijn armen en kustte haar voorhoofd.

Vanaf die dag waren ze twee maal in de week te vinden in de dansschool om te reperteren. Ze moesten het rustig aan doen want Jet werd gauw moe maar haar enthousiasme krikte haar vaak op.

Jan wist niet hoe Jet haar naderende einde ervaarde want daar hadden ze het nooit over. Ze hielden zich bezig met het hier en nu maar hij kon er stilletjes wel over piekeren. Hij kon zich een leven zonder haar eigenlijk niet voorstellen. Toch ging hij elke dag door met Jet een zo prettig mogelijk leven te geven.

Wordt vervolgd

Tappen aan de tafel

Jan en Jans wonen in een jaren dertig huis in de Stad. Al jaren gaan ze samen elke dag een borreltje halen in de kroeg op de hoek. Jan drinkt dan een Jonge en Jans neemt altijd een koffie en een sinas. Jans houdt niet zo van alcohol.

Ze ontmoeten dan hun kroegvrienden en leggen soms een kaartje met Conny en Fred die ook elke dag komen. Het is een van de weinige luxe die Jan en Jans zich permitteren.

Jan rookt een sigaartje met zijn Jonge en Jans rookt er ook een, ook al vindt ze het stiekem een beetje vies. Ze hebben het altijd reuze naar hun zin met hun vrienden en Jacob de kroegbaas. Er worden grove grappen gemaakt en er wordt veel gelachen.

Door de komst van Corona wordt er ruw een streep gehaald door hun dagelijkse uitje. Maar Jan en Jans laten zich niet uit het veld slaan en halen de kroeg naar binnen. Jans haalt een fles Jenever en een fles sinas en na het eten om ongeveer zeven uur gaan ze nogmaals aan tafel.

Jans haalt een borrelglaasje uit de kast en een longdrinkglas voor haarzelf. Ze schenkt de Jenever in met een kop, zoals het hoort en vult haar glas met sinas. Ze steken allebei, bij uitzondering een sigaartje op in huis en kijken elkaar aan.

Er valt een stilte die niet zo makkelijk te overbruggen is. Er is geen muziek, geen Fred en Conny en geen Jacob. Maar wederom laten ze zich niet uit het veld slaan. Jan neemt een teug van zijn Jenever en Jans neemt een slok van haar sinas.

“Zal ik een muziekje aanzetten?” Jans kijkt Jan vragend aan. “Ja leuk, zet André Hazes maar op.”

Jan heeft de fles Jonge Jenever naast zich op tafel gezet en tapt zich een tweede in en een derde. Hij begint grappen te maken die in de kroeg zo leuk zijn maar nu kan Jans ze niet waarderen.

Ze begint te mokken. Stilzwijgend zendt ze signalen naar Jan maar hij pikt ze niet op. Jan is in zijn sas. Hij begint met André Hazes mee te zingen en vindt dat hij het er lang niet slecht afbrengt. Ondertussen schenkt hij zich opnieuw in.

Jans die op een heel andere golflengte zit, vreet zich op van ergernis. “Jan, het is genoeg.” roept ze uit.

Ze kijkt met grote kwade ogen naar Jan maar hij is niet onder de indruk. Dan begint Jan te huilen. Grote krokodillen tranen rollen over zijn wangen. Jans schrikt zich een hoedje want zo heeft ze hem nog nooit meegemaakt.

“Wat is er Jan?” vraagt ze hem terwijl ze onhandig op zijn schouder slaat in een poging om hem te troosten. Tot ze doorkrijgt dat het de drank is die hem parten speelt.

“Ik ga naar bed” zegt ze vinnig.

De volgende ochtend, als Jans wakker wordt, is de plek naast haar leeg. Snel trekt ze haar ochtendjas en slofjes aan en snelt naar beneden. Ze is ongerust, had ze hem niet alleen moeten laten? Wat was er aan de hand?

Als ze de huiskamer inloopt ziet ze in een oogopslag dat Jan geschoren en in de kleren aan tafel zit en dat hij ontbijt heeft gemaakt. Haar hart sloeg een keer over. Dit was haar Jan, deze man kende ze. Haar boosheid van de vorige avond smolt weg en ze gaf hem een kus op zijn hoofd.

“Moeten we maar niet weer doen he” zegt hij schuldbewust.