Van die enge dingen…

Het begon al een paar maand geleden. Ik had mijn jaarlijkse controles voor borstkanker. Nu ben ik al drie jaar schoon en maar had me nog nooit zo druk gemaakt als dit jaar. Het was in de tijd dat ik niet rookte en mijn spanning was erg merkbaar. Ik zag. huizenhoog op tegen de scan die ik elk jaar had.

In de MRI kon ik mijzelf ternauwernood bedwingen om niet te flippen en later bij de uitslag, was ik zo zenuwachtig als wat. De uitslag was goed trouwens maar er was een gebiedje wat ze in de gaten hielden. Men dacht dat het klierweefsel was maar zeker wisten het niet. Vandaar dat ik over een half jaar weer een MRI moest hebben.

Toen de tandarts. Ik had een ontstoken kies die getrokken moest worden. Bij de tandarts in de stoel, bleek mijn hele kaak vol zitten met pus en pakte de verdoving niet en ging ik met verdoving onverrichterzake weer naar huis met een recept voor een antibiotica kuur. De afspraak voor over een paar weken weer te proberen. Ik zag er zo tegen op dat toen er in het nieuws kwam dat je besmet kon worden bij de tandarts met corona, zei ik mijn afspraak als de sodebliksem af.

Maar mijn kies begon weer op te spelen en moest ik de tandarts alsnog bellen. In de stoel van de tandarts stond ik doodsangsten uit. Zou de verdoving wel pakken, trouwens de prikken op zich waren al erg genoeg. Maar het ging goed en ik slaakte een kreet van opluchting.

Ik kom er achter dat ik toch wel een zenuwpees ben. En dat ik die hordes liever uit de weg ga. Maar liever stel je het niet uit en ga je er gelijk voor dan ben je er vanaf zegt mijn verstand.

Nu nog een horde te gaan: het darmonderzoek. Een onderzoek in je darm om te kijken of je poliepen hebt. Het zit in de familie dus het is een familiair onderzoek. Ik zie er tegen op. Het drinken van twee à drie liter van het drankje van te voren, vind ik een crime. De eerste liter gaat nog wel maar daarna gaat het je steeds meer tegen staan. Dan in je blote kont op de behandeltafel ook niet fijn en dan het roesje. Daarna merk je niets meer.

Deze zomer ben ik zwaar de pineut, het is niet elk jaar zo, gelukkig. Nog een horde….

Dan ben ik weer up to date.

Hoe dan???

Al weken oefen ik met Benny met de brokjes en er is nog steeds geen verbetering in zijn gedrag naar andere honden. Hij is gewoon te gefocust. Als ik al een hond tegenkom staat hij strak aan de lijn en wil wel over de straat kruipen om bij die hond te komen. Of hij steigert op zijn achterpoten aan de lijn.

Ik vind het niet zo erg meer, ook omdat ik afstand houd en hier kun je dat ook doen, er is ruimte genoeg. Maar zo langzamerhand moet hij wel wat meer beweging krijgen. Dus ben ik afgelopen zondag een lange route met hem gelopen. Een rustige route midden tussen de weilanden. Het was heerlijk om rustig met hem te lopen en niks tegen te komen. Hij ontspande zichtbaar en veranderde in het vriendelijke hondje wat ik ken.

Een uur heb ik gelopen en het was heerlijk. De rest van de middag was hij out. De volgende dag kwam voor mij de klap. Ik stond op met gummibenen en kon de rest van de dag niet veel meer. Toch nog een beetje teveel voor mij. De chemo zit nog steeds in mijn lichaam.

Aangezien een uur lopen niet altijd wil, ben ik aangewezen op de kortere maar drukkere routes. Dus nu loop ik later in de hoop de meute te ontlopen.

Maar hoe dan??? , werken de brokjes.

Ik zal moeten accepteren dat Benny niet verandert. Het zit in het ras. Dus op rustige tijden lopen en hopelijk geen honden tegenkomen.

Vijftig +

Ik schreef een hele tijd geleden dat ik zo’n moeite had met ouder worden. Met de zwaartekracht die op je lichaam inwerkt, met je gezicht wat zijn strakke lijnen verliest en van het overgangsbuikje waarvan ik dacht dat die onvermijdelijk was.

We zijn nu een hele tijd verder en ik merk dat ik er nu heel anders insta. Ik ben weer blij met mijzelf. Door de spanning van afgelopen maand ben ik zo’n drie kilo kwijtgeraakt. En zit ik beter in mijn vel. Weg zijn de kipfileetjes en het buikje en dat wat over is mag blijven zitten.

Het is uiteindelijk niet belangrijk hoe je eruit ziet maar hoe je je voelt over jezelf. Ik ben weer tevreden. Er zijn andere dingen voor in de plaats gekomen. Zoals lopen met de honden. Yoga en af en toe een boodschapje op de fiets. Ik ben meer in beweging gekomen en voel me er lekker bij.

Ik ben weer trots op mezelf en dat geeft mij het gevoel dat er leven is na je vijftigste.

Paddenjacht

Het is rond zes uur ’s morgens. Terwijl Wolf nog een uurtje bij knapt, is Benny al druk in de weer. De deuren staan open voor verkoeling en die kleine is buiten. Manlief is nog even naar bed gegaan en ik blijf op. Slapen lukt nou toch niet meer.

Ik neem een kop koffie mee naar buiten en mijn shag en ga zitten. Het is nog heerlijk koel en ik geniet ervan.

Toch maar even kijken wat die kleine doet. Als ik de hoek om ga hoor ik gerommel bij de containers. Benny is nergens te zien. Tot ik zijn kleine lijfje ergens tussen de containers zie. Hij wroet met zijn platte snuit onder de bakken en snuffelt alsof daar iets vreselijks interessants te ruiken is wat hij wil hebben.

Hij is er met geen mogelijkheid vanaf te krijgen. Niet dat ik dat probeer want ik weet dat de padden veilig onder de container zitten. Hij gaat helemaal op in zijn spel. Volgt een denkbeeldig spoor en gaat weer terug.

Ik begin te lachen om zijn streken. Dit hondje is een bron van vermaak en wij amuseren ons ons kostelijk om zijn grappen.

Laatst vond ik het wat minder toen hij een jonge mus met zijn grove poten de dood had ingejaagd. Maar over het algemeen is hij gewoon leuk.

Lach yoga

Ik ben me aan het voorbereiden om weer te stoppen met roken. Daarvoor doe ik thuisyoga op mijn kamer. De yoga ontspant mij zo dat ik beter slaap en minder spanning heb.

’s Ochtends werd ik ’s de laatste tijd steeds met hoofdpijn wakker. De spieren in mijn nek waren net staalkabels. In de loop van de ochtend loste dat op. Ik ben nu nog maar vier dagen bezig met yoga en nu al sta ik zonder hoofdpijn op. Die kleine donder heeft dat op zijn geweten met zijn domme gedrag naar andere honden. Natuurlijk is het mijn verantwoordelijkheidsgevoel wat maakt dat ik het zo erg vind hoe hij reageert op andere honden. Misschien went het. Wat maakt dat ik daar zo tegen op zie? Ik denk dat ik bang ben dat hij bijt. Ik heb nog niet genoeg ervaring met hem om dat te ontkennen of bevestigen.

Laatst liep ik in het dorp naar huis toen een buurhondje al blaffend naar hem toe liep. Benny bedacht zich niet en hapte hem in z’n nek. Het gekke was dat ik heel rustig bleef. Het hondje liep los en de buurvrouw was dus fout. Ze had hem vast moeten hebben. Verder was Benny heel rustig en niet agressief.

Ik ben naar de buurvrouw gegaan om te vragen of het goed was met het hondje maar er was niks aan de hand.

Hij had alleen een waarschuwing gegeven. Dat gaf mij moed.

Maar elke keer als hij zijn poten strak zet ben ik als de dood.

Deze hondjes zijn heel beschermend naar hun gezin en kunnen agressief zijn naar geslachtsgenoten. Dat is hij blijkbaar ook. Ik houd niet van dat gedrag en mijd gevechten tussen honden.

Maar voor de rest is hij geweldig en moet ik dit er maar bijnemen. Hopelijk wen ik eraan. Er wordt aan gewerkt.

Om op de yoga terug te komen: gisteren was het groot feest. In verband met de warmte moest ik beneden yoga doen, waar het het koelst is. Al toen ik mijn matje neergelegd had en op de grond ging zitten kwamen de hondjes naar mij toe gerend en begonnen te ouwehoeren. Benny begon in mijn handen te bijten om te spelen en Wolf stond met een grote grijnz te kijken.

Benny rolde op mijn matje over de vloer en maakte mij het doen van mijn oefeningen onmogelijk. Het was een dolle boel. Ik ging stug door al was het haast niet te doen. Manlief en ik vergingen van het lachen. Maar uiteindelijk had ik mijn rondje volbracht en was ik ontspanner dan in tijden.

Ik ben benieuwd hoe het straks gaat…

Z’n gangetje

Het begint wat normaler te worden in ons huis. Benny weet nu wat er van hem verwacht wordt en hij doet het goed. Wolf en Benny beginnen voorzichtig een band te krijgen. Benny gaf Wolf zelfs een lik over haar neus maar dat was een stapje te ver voor onze tante dus ze trok haar lipje op.

Het leidt niet meer tot gevechten. Er is een heerlijke rust in huis gekomen met als vrolijke noot onze Benny. Zijn staartje is altijd in beweging. Aanhankelijk als hij is komt hij regelmatig aandacht vragen.

Deze mooie dagen staat de buitendeur altijd open en kunnen de honden vrij naar buiten gaan. Wij hebben een aantal appel- en perenbomen en dit jaar is het fruit heel klein. Benny heeft zich ontpopt tot een ware fruiteter want hij maakt elke dag een rondje appel- en perenbomen om te kijken of er alweer wat afgevallen is wat hij dan dankbaar opeet.

Onze Wolf begint steeds ouder te worden en krijgt last van wat oude vrouwenkwaaltjes en rust veel. Toch moet ze elke keer als Benny weer in beweging komt, kijken wat hij doet. Ze stelt zich op als een moeke.

Benny neemt haar mee in zijn rolercoaster zodat ze voor haar leeftijd het heel goed doet. Maar ze wordt minder en dat vind ik moeilijk om te zien.

Binnen is er vrede maar buiten is een ander verhaal.

Wordt vervolgd

Honden training. ..

Het ging zo niet langer met Benny. Ik liep grijze haren op als ik met hem ging wandelen. Hij gedroeg zich als een malloot als hij andere honden tegenkwam. Hij trok aan de lijn en ging zelfs op straat liggen om maar bij zijn ‘doel’ te komen. Tot Manlief met het idee kwam om honden training met hem te doen.

Dat leek me een goed plan.

We waren er al vanaf het begin achter dat dit hondje een verleden had. Maar in hoeverre, bleek stukje bij beetje meer. Zo denken wij dat hij geslagen is. Hij is bang voor zwaaiende bewegingen met handen of armen. Hij duikt dan in elkaar. Verder was hij heel mager toen hij bij ons kwam en het leek of hij altijd honger had.

Er zijn meer aanwijzingen dat hij beschadigd is. Volgens ons is hij nooit gesocialiseerd en kijkt hij nu overal van op. Alsof hij al die tijd niets had meegemaakt.

Naar mensen toe is hij geweldig, heel knuffelig en een allemansvriend. Geen haar op zijn koppie die het in zijn kop haalt om een mens wat aan te doen. Kinderen: geen probleem. Maar katten buiten en andere honden is heel spannend voor hem.

We belden met een hondenschool in de buurt en de honden trainster zou langs komen om de situatie op te nemen en te oefenen.

Benny was enthousiast toen ze kwam en helemaal toen we naar buiten gingen. Ik leerde met hele kleine trainingsbrokjes zijn aandacht vast te houden. Het ging heel goed, aangezien hij ook zo’n dikke vreter is.

We kwamen echter geen enkele hond tegen. Maar ik kon verder met oefenen.

Ik besloot om alleen nog maar met hem te oefenen in het dorp en later in de tijd maar verder te kijken.

Ik ben nu een paar weken verder en het oefenen gaat erg goed. Nu komen we af en toe een hond tegen en ik denk dat het op deze manier gedoseerd is. We zijn nu toe aan de volgende stap. Hij moet genoeg vertrouwen in mij krijgen zodat ik met de aandachtstraining langs een hond loopt. Maar zover is hij nog lang niet.

Vanmorgen zagen we een herdershond in de verte en ik kon zijn aandacht niet vasthouden dan doe ik een stap achteruit en als hij volgt krijgt hij een brokje. Maar hij volgde niet meer. Dan loop ik een andere straat in. Zodat de ‘dreiging’ weg is.

Ik begin er steeds meer achter te komen dat wandelen een stap te ver is en dat we de lat lager moeten leggen. Dus ik ga door met hem te oefenen in ons dorp.

Uiteindelijk komt het goed.