Stapje terug

Wolf ligt te slapen op de bank en heeft niet door dat Maartje eraan komt. Ze zet haar fiets voor het raam en loopt door naar achteren. Ik kom voorzichtig in beweging om Wolf niet wakker te maken want ik zie alweer op tegen haar geblaf. Maar ze blaft niet, ze slaapt.

‘Wat is er met haar aan de hand’, vraagt Maartje die het oorverdovende geblaf mist. ‘Er is niks aan de hand, ze begint nu echt oud te worden’.

Maartje heeft het nog niet eerder meegemaakt dat Wolf zo ingedut is maar ik wel. Normaal gesproken wil ze nog maar zelden naar de heide alleen als Maartje komt, is ze nog altijd van de partij.

Heel rustig lopen we even later buiten, Wolf de kans gevend om een plasje te doen en even te snuffelen. Ze maakt er dankbaar gebruik van.

Aan haar manier van doen: extra lang snuffelen en langzaam lopen, merk ik dat ze vandaag geen zin heeft, ook al is Maartje erbij.

En als ze even verderop omdraait, besluit ik om naar huis te gaan. Dit is weer een stapje terug voor Wolf. Voor Maartje en mij betekent het extra lang koffiedrinken en kletsen over alles wat langskomt met manlief.

Ps: Maartje is mijn begeleider en komt een keer in de week wandelen en praten.

Engeland

Dagelijks op tv zie ik Engeland. Ik zie het in woonprogamma’s, waarin prachtige cottages worden getoond met open haarden en eeuwenoude balken aan het plafond. Met mooie tegelvloeren en ruime leefkeukens.

Mijn hart gaat uit naar dit soort huizen, die veel meer sfeer hebben dan onze recht toe, recht aan woningen. Ik zal nooit in zo’n huis wonen, domweg omdat ik het geld er niet voor heb maar als ik mocht kiezen zou ik naar Engeland gaan. En dan het platteland met z’n lappendeken in verschillende kleurtjes die afgescheiden worden door muurtjes of haagjes.

Ik vind de natuur daar prachtig, soms ruig, soms wonderschoon en lieflijk. Beekjes doorkliefen het het landschap en kleine pittoreske dorpjes liggen in het zonlicht te schitteren in een dal. Ook bewonder ik de Engelsen om hun cultuurbehoud. Je ziet het in de dorpjes die vaak oud zijn en nog volledig in de stijl van het oude Engeland met oude pubs en dito huisjes. Ook oude kastelen zijn er nog volop.

Natuurlijk schetsen deze programmamakers een wondermooi beeld maar toch blijft het me bij.

Als ik s’avonds met manlief meekijk, zie ik een totaal ander beeld van Engeland. Bij deurwaardes Uk, zie ik uitgewoonde woningen en mensen die aan de afgrond van dit leven staan. De meesten hebben schulden of ze betalen hun huur niet. Ze komen op straat te staan en moeten naar de gemeente voor noodopvang. Soms zijn er kinderen in het spel.

Al met al is het wat dat betreft niet anders dan hier.

De tegenstelling van die twee werelden staan mij in mijn geheugen gegrifd. Die tegenstelling is natuurlijk overal. Mensen die hard gewerkt hebben of mazzel hebben gehad in hun leven of mensen die die kansen niet hebben gehad of er met de pet naar gegooid hebben.

Net als iedereen geniet ik van de mooie huizen die getoond worden en zie ik mij al met mooi weer in de prachtige tuin. Ik zie alle mogelijkheden die ik dan zou hebben. Even dromen en dan weer met beide benen op de grond.

Want, wees eerlijk, ik heb het nog niet zo slecht in mijn rechttoe rechtaan woning in een dorpje in een van de mooiste gebieden van Nederland. Maar in mijn dromen zit ik in Engeland.

Boek

Het is donderdagochtend, half zes. Ik pak mijn telefoon om mijn luisterboek te openen. Ik verheug me op een hele tijd luisteren voordat manlief naar beneden komt. Als ik mijn boek open krijg ik een pop-up: uw account is geblokkeerd, neem contact op met blabla enz.

Verbijsterd kijk ik naar het schermpje en probeer het nog een keer. Onverbiddelijk komt weer hetzelfde schermpje omhoog. Ik denk na; heb ik te vaak ingelogd? Dat zal het wel zijn.

Ik baal en trek mijn dekentje op totaan mijn kin en probeer te slapen. Maar de pop-up blijft in mijn hoofd rondzingen.

Het is negen uur. Manlief is al een half uur uit bed. Ik kan nu bellen met Passend lezen. Na het menu krijg ik eindelijk een mevrouw aan de lijn die mij vraagt waarmee ze me kan helpen.

Ik doe mijn verhaal en zij kijkt in de computer. ‘U heeft niet betaald’, zegt ze enigszins beschuldigend. Ik sputter. ‘Ik ben pas net weer lid’. ‘ Nee’ weet ze me vertellen, ‘Dit is van vorig jaar’. Er gaat mij een lichtje branden. Vorig jaar heb ik opgezegd en ben toen de rekening waarschijnlijk vergeten.

Ik mompel een sorry en beloof de rekening te betalen. ‘Als u direct betaalt, kunt u aan het eind van de middag weer lezen’. Ik mompel een ‘Oh’ en hang na de bekende formaliteiten op.

Om vier uur probeer ik op mijn boek te komen. Weer de pop-up. ‘Ik kan er nog niet op’, zeg ik klagend. ‘Belachelijk’ zegt manlief bars. Dat is een steunbetuiging van zijn kant.

Vrijdagochtend kan ik nog niet op mijn account komen. Er is groot onderhoud dus niemand kan dat. Maar mijn hoop is op het weekend.

Maar wanneer ik ook probeer in mijn account te komen, elke keer krijg ik die xxx pop-up. Onverbiddelijk en hard. Ik voel me gestrafd. En zie het weekend als mijn strafbankje. ‘Denk daar maar eens over na.’ lijken ze te zeggen bij Passend lezen.

Bank

Al dagen sta ik om half zes, zes uur op omdat Wolf mij komt halen. De ene keer is het hoge nood, de andere keer is het de wind, waar ze bang voor is. Als het waait denkt ze dat haar hol instort.

Wanneer ik beneden ben laat ik haar naar buiten, de tuin in. Als ze klaar is duik ik met een dekentje op de bank om nog wat slaap te pakken. Wolf neemt de andere hoek.

De bank ligt goed, vele malen beter dan onze oude Oisterwijk ooit gelegen heeft. De Oisterwijk die ik altijd gehaat heb om zijn super oudbollige uiterlijk met zijn eiken houten frame. Afgelopen maandag hebben ze hem met het grof vuil opgehaald. Ik hoorde het frame kraken toen de kaken van de vuilniswagen het frame vermorzelden. Het voelde goed.

Deze bank is fijn. Hij zit lekker, er is ruimte voor zo’n acht man en je kunt zo heerlijk met je benen rechtuit, kussen in de rug en wie doet je wat.

Blijkbaar ben ik wat slaap tekort gekomen want vandaag, nadat we een bezoekje aan de kringloop hadden gebracht en bij de cafetaria een broodje hadden gegeten, was ik moe. Bij de kringloop allebei nog een fleecevest gescoord en in de regen teruggereden.

Wolf was wild enthousiast toen we terugkwamen. Het was alsof we een week weggegaan waren en zij al die tijd alleen was geweest.

Ik zette koffie en rookte een peuk. We evalueerden het aanbod in de kringloop. Beiden zijn we het eens…er valt niks meer te halen. Of wij hebben alles.

De kringloop kan mij al tijden niet meer boeien maar zo af en toe moet je er even uit. Ja we zijn veel in huis de laatste tijd maar het is zo heerlijk thuis.

Mijn ogen vallen bijna dicht. Ik rook mijn peuk op en ga met een dekentje op de bank en slaap zo’n twee uur.

Pillen

Nu het zo goed gaat, begin ik aan afbouwen van de pillen te denken. Niet veel, maar een of twee mg van de antipsychotica. Ik ben tenslotte al jaren niet in de war geweest. Die ene mg zou misschien het verschil uitmaken van iets meer verbeeldingskracht, iets meer gevoel.

Begrijp me goed, ik ben blij dat ze er zijn, ze hebben mijn leven gered maar soms wilde ik dat ik iets meer leven in me had. Dan verlang ik naar de tijden dat ik randpsychotisch was en de woorden en verhalen zo mijn pen uitrolden. Dat ik mij minuut tot minuut kon inleven in de hoofdpersoon.

Ik denk dat ik nu functioneer als iemand die van nature weinig fantasie heeft. Iemand die nuchter denkt en rationeel handelt. Maar zo ben ik niet. Ik ben van nature creatief en inventief. De pillen maken een robotje van mij.

Ik hoor manlief alweer sputteren als ik het hem vertel. ‘Niet weer, hemel niet weer die ellende.’

Ik denk na, nu jaartjes ouder dan vroeger, toen er veel aan mijn medicatie gesleuteld werd. Ik denk na over al die ontregelingen uit het verleden. De onmacht van manlief en alles wat erbij hoorde: ’s nachts spoken in huis, niet voor rede vatbaar zijn, de angst in mijn buik en ga zo maar door.

Nee, dat heb ik er niet voor over bedenk ik me dan. Niet nu het zo goed gaat. Het leven is niet perfect en overal is wat, denk ik dan.

Maar soms, kriebelt het. Dan wil ik weten wie ik ben zonder de pillen.

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Al sinds het einde van het afgelopen jaar is na alle turbulentie, de storm tot rust gekomen. De tubulentie die bestond uit allerlei dingen die mijn rust om zeep holpen: nieuwe camera met nieuwe mogelijkheden, een curus webdesign met nog meer mogelijkheden en een nieuwe bank die ik al jaren wilde. Het gevolg was onrust in mijn hoofd, chaos in mijn leven. Mijn structuur naar de knoppen en ’s morgens vroeg uit bed.

Een psych heeft ooit gezegd dat ik gauw in vervoering raak….nou echt wel.

De onrust heeft plaatsgemaakt voor een heerlijke rust. Ik luister boeken en ik schrijf, meer niet. Mijn cursus ligt ongebruikt in de kast. Het wordt teveel. Less is more, in mijn geval. En er is nog genoeg. Ik kijk woonprogamma’s met manlief en ik zit aan tafel sjaggies te roken en koffie te drinken. Of ik zit op de enorme leren hoekbank mijn boek te luisteren met Wolf in de andere hoek van de bank.

Ik mag niet mopperen, het gaat me goed en ik hoop dat dit nog een tijd zo doorgaat. Ik beloof mezelf plechtig dat ik geen nieuwe dingen op mijn bordje laad.

Ochtendritueel

Ik word wakker van getrippel op de trap. Slaapdronken kijk ik op de wekker, het is half zeven. Ze moet eruit denk ik en probeer uit bed te komen. Ik ben al zo stijf als een bejaarde en rol me op mijn zij zodat ik mij omhoog kan drukken. Eindelijk sta ik naast het bed. Dan gaat het makkelijker en ik haast me de trap af want misschien heeft ze hoge nood.

Wolf staat beneden aan de trap mij op te wachten en als ik beneden ben loopt ze naar de keukendeur. Hoge nood dus, constateer ik. Ik draai de deur van het slot en laat haar naar buiten. Ze gaat gelijk zitten. Een koude wind slaat naar binnen en verkild me tot op het bot. Ik draag alleen een dun nachthemd en ben in de haast mijn ochtendjas vergeten aan te doen.

Ze komt weer naar binnen. Ik pak mijn dekentje van de stoel en zet de kachel aan. Dan plof ik neer op de grote rood leren hoekbank, die we pas gekocht hebben en waar we heel blij mee zijn. Ik duik in mijn hoekje op de bank en trek het dekentje over me heen. Zij volgt mij en neemt de andere hoek. Er ligt nog een meter tussen ons in die niet gevuld is en zij zit nog wel languit. Zo groot is de bank.

Dan probeer ik een sjaggie te rollen met mijn trillende handen. Het lukt me naar net. Met diepe halen inhaleer ik. Heerlijk die eerste. Dan zet ik koffie en loop gelijk door om mijn telefoon te pakken. Ik pak mijn oortjes en zet het boek aan ‘Kleine stinkerd’ van Henk van Straaten aan. Vanaf de eerste tonen verdwijn ik in het boek. De stem van de man die het voorleest, de trekkende tekst en het inlevingsvermogen van de man zorgen voor precies de juiste mix voor ultiem luisterplezier.

Zij is weer gaan slapen en ligt met haar kop als een mens op het kussen. Ik geniet met mijn oortjes in mijn oren, mijn hete koffiekopje in mijn hand, mijn dekentje over mijn benen en het vooruitzicht van nog zo’n anderhalf uur voor mezelf.

Prettige dag…

Johanna

Vandaag was het weer mooi weer, net als gisteren. Wolf was in de stemming voor een lekkere wandeling dus we gingen op pad. Toen ik de straat uitliep zag ik Johanna weer. Dit keer liep ze met de folders, zoals elke maandag. Uiterst traag fietste ze van het ene huis naar het andere. zie hier voor het vorige stukje

Toen ze mij zag stopte ze en zei dat ze me soms maanden niet zag en dan weer om de haverklap. Ik beaamde dat. Ik vroeg haar naar haar pleegdochter. De Johanna die ik toen zag had niks met de teemende Johanna van gisteren gemeen en zo zag ik haar het liefst. Ze was zichzelf. Strak, intelligent en daadkrachtig.

Als alleenstaande moeder had ze de zorg over een zoon. Een jongetje die net zo vreemd was als zijn moeder. Hij speelde altijd alleen en had de vroege wijsheid van een volwassene. Met zijn vader die hem ’s weekends op kwam zoeken zocht hij hout in het bos en verkocht dat aan mensen die langs hun huisje liepen.

De zoon had heel veel te verduren van de pleegdochter die Johanna in huis nam. Die pleegdochter was een reuzin van een meid en ze was oersterk. Op haar zestiende stak ze ver boven Johanna uit. Maar Johanna voelde dat als haar roeping om haar op te vangen. Die pleegdochter, laten we haar Ilona noemen, kon heel boos worden en had last van wisselende stemmingen. Ze was geestelijk beperkt en had last van een groot trauma. Dat zorgde voor gevaarlijke situaties met scherpe voorwerpen en keiharde dreigementen. Van haar dertiende tot haar haar achtiende zorgde Johanna voor Ilona.

Ze woonden met z’n drietjes in het huisje in het bos achter ons dorp. Regematig vlogen daar de ramen eruit en zat er weer een houten plaat in de raamsponningen.

Ik heb grote bewondering voor haar doorzettingsvermogen en kalmte waarmee ze Ilona begeleide want Ilona kon echt gevaarlijk zijn. Dit meisje was erg verwond door wat ze meegemaakt had en niemand in de zorg wilde haar hebben. Dankzij Johanna is ze geestelijk gegroeid en heeft ze een stabiele thuissituatie gehad.

Zo heeft Johanna Ilona op haar achtiende afgeleverd aan de zorg voor begeleid kamerbewoning. Het was genoeg geweest.

Maar nu ging het wisselend met Ilona, zoals altijd, zei Johanna. Ze woonde in de stad en had het niet altijd naar haar zin. Johanna voelt zich niet meer geroepen om haar problemen op te lossen en verwijst haar steevast naar de begeleiding.

Koning David

Na dagen hele kleine stukjes gelopen te hebben, wilde Wolf vandaag eindelijk een langere wandeling doen. Het zonnetje scheen bleekjes door het wolkendek en het was koud, bitterkoud. Het weer waar zij van houdt en ik ook.

Ze vermaakte zich prima op de heide en er waren zowaar veel hondjes. Leuk om even te plagen of om gewoon even te snuffelen. Het was gezellig. Een buurgenoot: een oudere man met een rastahondje maakte een praatje met me maar ik weet niet goed waar hij het over had.

Een jonge vrouw met man en kinderen van klein naar groot en een labradoedel kwamen mij tegemoet. Ik deed Wolf aan de lijn want labradoedel en Wolf zijn geen vriendjes. Vrouwlief was zeker de riem vergeten want ze gebruikte een sjaal als riem. Zonder kleerscheuren liepen we langs elkaar heen.

Het half uurtje lopen zit er al gauw op en voor dat ik het wist liepen we alweer het dorp in. Daar zag ik Johanna op de fiets. Ze stapte af om een praatje te maken.

Johanna is een van de vreemde kostgangers van onze Lieve Heer. Ze is gewoon een beetje apart en daar is niks mis mee je moet er alleen mee om weten te gaan. En dat gaat me goed af bij haar.

Johanna is zeer gelovig en fietst voor elke kerkdienst naar de nabij gelegen stad om de dienst te volgen, zo’n 15 km verderop, wat ik al een hele prestatie vind. Ons gespreksonderwerp is dan ook meestal het geloof. Dus stond ik midden op het kruispunt over koning David te praten. Maar baas boven baas wist ze mij nog veel meer over hem te vertellen dan ik wist. Ik ben niet zo Bijbelvast en met mijn geloof dat bijna wisselt met de seizoenen en daardoor was mijn interesse in een babbel met haar ook wisselend.

Ze is altijd zeer complimenteus en wel zo dat het me een ongemakkelijk gevoel geeft. Haar hele converseren heeft iets onechts. Alsof God haar persoonlijk op het hart gedrukt heeft om vooral lief te zijn voor mensen, iets wat ze heel letterlijk neemt. Maar ons contact gaat al van ver terug en ik neem haar zoals ze is.

computer perikelen

dagelijkse dingetjes

Eerder vandaag meldde ik al dat mijn mb’s bijna op waren, voor mij niet fijn. Nou heb ik de computer ook nog dus besloot ik verder te gaan met de laptop.

Het liefs echter, werk ik op mijn telefoon. Je kan lekker op de stoel blijven zitten en ik zet altijd alles bij de hand: drankje, shag en asbak. Het klinkt erg maar ik voel me zeer onthand zonder telefoon. Als ik op de laptop werk zit ik ten eerste niet lekker en ik zit in een donker hoekje van de kamer. Al met al minder comfortabel. Het ‘grote’ werk moet ik wel op de laptop doen, zoals dingen in de lay-out en zo.

Nou heb ik van een nood een deugd gemaakt en heb ook in mijn donkere hoekje mijn koffie bij me neergezet en ook mijn tabak. Alsof ik het vreselijk naar mijn zin heb hier. Maar het stoeltje blijft ongemakkelijk. Maar goed ik kan een stukje schrijven.

Eerder vandaag heb ik een kopfoto op mijn site geplaatst en de categorie├źn aangepakt. Als het goed is werkt nu alles naar behoren. Als het niet zo is laat het me weten.

Alvast een fijn weekend