Misère opgelost

Ik begin op te knappen uit mijn misère van de laatste dagen. Wat het was weet ik niet maar het was heel vervelend. Mijn hoofd is weer helder en ik ben niet meer zo moe. Dus dat is goed.

Ik ben ook naar de huisarts geweest en zij dacht dat het een verstopt talgkliertje was en daar geloof ik ook in.

Dus al met al opgelucht. Ik voel me weer gezond.

Zorgen

Ik voel me niet goed. Wat er aan de hand is weet ik niet maar ik ben hondsmoe en voel me raar in mijn hoofd alsof ik niet goed wakker ben.

Het is geen corona want ik ben niet verkouden maar wat het wel is weet ik niet.

Gisteravond voelde ik een knobbeltje in mijn oksel. Vandaag heb ik maar even een afspraak bij de huisarts gemaakt. Morgen moet ik daarheen.

Onwillekeurig denk ik weer aan de periode dat ik kanker had: de chemotherapie waar ik weinig last van had, de bestraling waar ik alleen heen ging, wat me zo’n goed gevoel gaf en de anderhalf jarige dip die er achteraan kwam.

Nou kan dít knobbeltje wel een ontstoken klier zijn of zo maar als je kanker gehad hebt, denk je niet in eerste instantie aan een ontstoken klier. We zullen het zien.

Feniks

Ik sta op met een helder hoofd en een goede spirit. Het is alsof ik als een feniks uit de as herrezen ben. Het verbaasd mij zelf.

Met frisse moed stop ik een was in de machine, wandel met Wolf en doe de afwas. Daarna veeg ik met een rubberen bezem de haren van Wolf van de vloer.

Ik voel me opgeruimd. De verdere dag is om leuke dingen te doen: lezen, schrijven en tv kijken. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik weer lezen kan en tv kijken. Dat betekend dat ik rust in mijn hoofd heb.

Ik denk na over de afgelopen dagen en kom tot de conclusie dat ik dit nou eenmaal ben. Emoties wisselen elkaar af als dag en nacht. Spoken door mijn hoofd om daarna te verdwijnen.

Ik wil me er niet meer druk om maken, het is het niet waard.

Schade aan het beeld

Ook de dagen hierna, speelt het doffe gevoel in mijn hart een belangrijke rol. Ik zie mijn waarde echt niet meer, geen compliment kan daar wat aan doen.

Maar de grieven naar mezelf hebben hun sporen nagelaten. Van binnen ben ik stuk. Ik heb het gevoel dat ik met een zeis tekeer ben gegaan en schade aan het beeld heb toegebracht.

Het beeld wat ik van mezelf had was misschien verouderd maar ik had een positief zelfbeeld.

Ooit in het verleden heb ik mijzelf ook zo toegetakeld alleen had het toen nog zwaardere gevolgen want ik was psychotisch. Ik wilde een eind aan mijn leven maken omdat ik zo’n hekel aan mijzelf had. Gelukkig waren er veel mensen om mij heen. Maar de zelfverachting van toen ben ik nooit vergeten.

Mijn leven lang stel ik hoge eisen aan mijzelf, eisen waaraan ik probeer te voldoen. Als het na een tijd niet lukt, vermorzel ik mijzelf. Ik geef me op mijn kop en ik voel me rot.

Ik verwacht dat ik functioneer als iemand zonder handicap. Ik verwacht dat ik net als ieder ander mijn leven leid. Met die bril kijk ik dan naar mijn verleden en dat is niet eerlijk. Ik vergeet dat ik tien psychoses heb gehad en die goed te boven ben gekomen. Ik vergeet dat ik mij al die zware jaren staande heb gehouden.

Altijd heb ik hoop gehouden op beterschap, ja zelfs genezing. Maar dat zit er niet in en dat kan ik niet verkroppen.

Volgens mij is acceptatie een niet bestaand iets. Het komt nl altijd weer terug. Als een boomerang, net op het moment dat je het het minst verwacht. Net op het moment dat ik stabiel ben.

Het zijn geen leuke dingen om te schrijven, misschien ook niet om te lezen maar het is de realiteit. Ik heb geleerd dat de realiteit zich niet aan aan mooie beelden houdt. Dat de realiteit soms rauw en rot is maar het is zoals het is.

Ps ik heb mezelf niet letterlijk toegetakeld, het is beeldspraak

‘Bibberende oude gek’

Vanmorgen stond ik op met een prop in mijn maag. Iets haalde mij compleet naar beneden. Ik werd boos, op mijzelf. Negatieve gedachten, striemden mij in het gezicht. Ik was een waardeloze nul. Niets had ik gepresteerd in mijn leven en ik kon ook niets.

Vergeleken met manlief deed ik er al helemaal niet toe. Manlief was slim en hij was een leider. Hij was goed in alles wat hij aanpakte. Ik volgde alleen maar.

Ik belde Maartje en deed mijn beklag. Ze moest het onderste uit de kan halen om mij weer op de rails te krijgen. Maar het lukte.

Soms heb ik dat, meestal naar aanleiding van een incident. In dit geval waren het er meerdere, ik zal niet in details treden, maar wat ik er wel van kan zeggen is dat ik heel erg boos op mezelf ben en op alles om me heen.

Ik ben boos dat ik een stomme afwas niet kan bijhouden en dat de was de manden uitpuilt. Dat ik verworden ben tot een ‘bibberende oude gek’. Dat constant als ik iets opgebouwd heb, het me bij de handen afbreekt en ik van voren af aan kan beginnen.

Ik te weten dat jullie zullen zeggen dat ik niet zo hard voor mezelf moet zijn. Ik weet het, ik weet het…

Toch voel ik het zo. Ik ben heel boos.

Dagboek 27 november 2019

Vandaag was het weer Maartjedag. Wandelen in het bos met Wolf en Maartje en mijn verhaal kwijt kunnen. Voor mij was het de dag van de kater. De ‘drukke’ periode had er goed ingehakt.

Mijn lichaam deed zeer en ik was gedesillusioneerd. De glans van de hypomanie, had afgedaan en ik was met mijn kont weer in de werkelijkheid gevallen. Dat wat groot leek: blog, fotograferen, cursus waren weer tot normale proporties teruggedrongen. En alles leek zo saai.

Maar met Maartje was het gezellig. Eerst tijdens de wandeling en later tijdens het koffiedrinken bij ons.

’s Middags heb ik nog een uurtje op de bank gelegen en ik was compleet out. De rest van de dag verliep gezapig. Maar toch wel weer lekker de rust.

Fijne avond

Dagboek 26 november 2019

Bijna had ik mijn cursus teruggestuurd als manlief mij niet het idee aan de hand deed om het eerst een tijdje achteruit te leggen totdat ik weer rustig zou zijn. Dat leek me een goed plan.

Ik mag vijf jaar over de cursus doen, dus dan heb ik nog even. Een paar weekjes maken dan niet zoveel uit. Nou was ik vandaag alweer aardig rustig want ik had een oxazepam gehad. Maar ook de man met de hamer kwam langs. Ik werd chagrijnig van de moeheid, die ik toen pas voelde.

Wolf had een blaf-dag, wat ook enorm irriteerde al met al was mijn stemming, met bovenaardse glans, flink passé. Maar gelukkig heb ik de rust er weer in.

Ik heb nog een kopfoto voor mijn blog gemaakt, hij is mij nog niet helemaal naar het zin, maar het zij zo.

Dagboek 25 november 2019

Manlief houdt niet op mij af te remmen want ik ben nog steeds druk in mijn hoofd. Ik ben bang dat dit nog een tijdje gaat duren. De ingrediënten zijn nl nog steeds aanwezig: computer, mijn blog en mijn cursus. Daar komt fotograferen nog bij.

Vanmorgen heb ik daarom een oxazepam genomen. Daar werd ik wel rustig van. Het heeft de hele dag door gesudderd maar in mijn hoofd bleven de ideeën komen.

Het is een creatief proces waar ik in zit, alleen alles te. Nu moet ik zorgen dat het me niet overspoeld anders kan ik psychotisch worden.

Mijn schizoaffectiviteit zit meer aan de kant van de bipolairen. Dus de manisch depressieve kant. De schizofrene kant die ook bij de schizoaffectiviteit hoort heb ik minder. Vroeger had ik die wel.

Jarenlang van de ene psychose in de ander rollen was niet fijn. Elke psychose maakt dingen stuk in je hoofd. Daar heb ik mijn gebrek aan concentratie aan overgehouden. Mijn geheugen die me vaak in de steek laat enz, enz.

Maar laten we in het hier en nu blijven. Zorgen dat het me niet overspoeld.

Dagboek 24 november 2019

Vandaag was een dag van rust. Ik heb veel geslapen en geen foto’s gemaakt. Daardoor kwam ik eindelijk tot rust. Mijn bovenkamer werkt weer zoals het hoort.

Ik ben tijden bezig geweest met een link die niet werkte en nog steeds niet werkt. Ik snap niet wat ik fout doe maar hij vind de pagina niet. Mijn eerste opdrachtje webdesign. Nou krijg je bij wordpress ook geen handleiding html maar naar mijn idee heb ik alle mogelijke manieren geprobeerd.

Ik voel me al met al wel oke. Morgen weer een nieuwe week.

Dagboek 23 november 2019

Het was een heerlijke dag. Zoals altijd op zaterdag, rustig aan wakker worden met koffie en een paar peukjes. Dit alles aan tafel natuurlijk.

Mijn oog viel op de broek van manlief en ik zag gelijk een nieuwe foto. Omdat ik nogal druk in mijn hoofd was heb ik het maken van de foto nog uitgesteld maar uiteindelijk moest ik er toch aan geloven. Op aanraden van broer, mijn statief gepakt en de camera erop geschroefd. En klik- klak foto’s maken zonder flitser.

Er zaten een paar goede bij. Even naar zwart-wit en klaar.

zie Broek zonder mens

Ondertussen trilden mijn handen als een espeblad van de opwinding. Inspanning en opwinding veroorzaken dat. Ik kan er niks aan doen maar ik ben niet te temperen. Alleen rustig zitten en met wat anders bezig gaan helpt.

Ik heb even een afwasje gedaan. Pas aan het eind van de dag werd ik rustig.

Vanmiddag kwam ook nog onverwachts mij cursus webdesign binnen. Het is voor mij een beetje veel op dit moment. Ik geniet ervan maar ik sla erin door. Doseren.