Het perfecte plaatje

“Niemand is perfect maar ik kom er wel dicht bij.” vond Ruben de Jager. Hij keek in de spiegel en kamde zijn zwarte haren achterover. En inderdaad hij was knap met zijn bruine ogen en volle lippen, zijn slanke figuur met strakke billen en wasbordje.

“Ik verdien iemand die net zo fijn is als ik en daar ga ik naar op zoek. ” “Samen vormen we dan ‘het perfecte plaatje’.”

Ruben deed zij achternaam eer aan toen hij zijn eerste slachtoffertje aan de haak had geslagen. Het was een prachtige jongen van achttien. Hij had iets dromerigs over zich. Ruben was in de wolken. Hij was zelf achtentwintig en in zijn nopjes met zijn jongere vangst.

Hij dacht dat hij wel verliefd op Page, zoals de jongen heette, kon worden maar dat viel tegen. Page had geen inhoud. Hij was alleen maar mooi. Dus Ruben dumpte Page voorzichtig. Hij zei: “Ik moet voor mijn werk als fotograaf naar Amerika en kan je niet meenemen. Ik ga me daar vestigen.”

Daarmee brak hij de jongen zijn hart.

Daarna kwam Ruben op een shoot een man tegen die al doorgewinterd was. Hij was mooi op een ruige manier en had de inhoud die Page niet had. Ruben was helemaal weg van Rutger en raakte hopeloos verliefd op hem. Rutger woonde op Schiermonnikoog in een hut en leefde daar een solo-leven.

Maar Rutger viel niet op Ruben. Hij viel op niemand. Rutger was verliefd op zichzelf. Ditmaal brak Rubens hart.

Ruben bleef berooid achter en likte zijn wonden. Hij begreep nu wat hij Page had aangedaan en nam zich voor in het vervolg voorzichtiger te zijn in de liefde maar gaf zijn droom van het perfecte plaatje nog niet op.

Ruben werd ouder, hij was nu vijftig. Hij had de afgelopen jaren de ene liefde na de ander versleten en niemand was goed genoeg voor hem.

Nu, echter begon zijn schoonheid te vervagen. Hij had zich de laatste jaren laten gaan en kreeg een buikje en zijn eens zo mooie zwarte haar werd grijs. Zijn strakke kaaklijn werd week.

Maar zijn foto’s werden steeds beter omdat hij oog kreeg voor minder perfecte dingen. Hij maakte foto’s van ‘lelijke ‘ dingen zoals fabrieken en spoorlijnen. En hij werd beroemd in heel Nederland en daarbuiten.

Ook privé werd hij makkelijker. Hij ontmoette Mannie. Een man van drieënvijftig met veel humor en levenservaring. Ruben was weg van Mannie en Mannie van hem. Mannie had een buikje en brede schouders en gespierde armen. Ruben vond het heerlijk om in Mannies armen weg te kruipen.

Ze hadden veel lol en voelden zich heel goed bij elkaar. Ze gingen samenwonen en het maakte niet meer uit waar als ze maar bij elkaar waren en samen waren ze ‘Het perfecte plaatje.’

5 gedachten over “Het perfecte plaatje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s