De death coach

Er was er eens een meisje dat altijd verdrietig was. Als baby huilde ze al heel veel. Haar ouders werden er stapeldol van, ze dachten dat er iets mis met haar was maar in het ziekenhuis hadden ze haar binnenstebuiten gekeerd en konden niets vinden.

Toen ze opgroeide was er altijd wel wat om te huilen of verdrietig over te zijn. Haar ouders dachten dat ze gewoon heel gevoelig was maar in haar klas, op school, noemden ze haar huilebak. Dat was voor Anna weer een reden om te huilen.

Toch had Anna wel vriendinnetjes want het was een lieve meid die altijd klaar stond om iemand te helpen.

Redenen voor haar om te huilen waren bijvoorbeeld: dierenleed, andermans leed en toen ze ouder werd, de toestand in de wereld.

Toen ze een jaar of twintig was begon  ze die eeuwige waterlanders heel erg te vinden want het maakte dat ze niet kon functioneren. Als ze een sollicitatiegesprek had begon ze te huilen van de spanning en ook eventuele  vriendjes liepen met een grote boog om haar heen.

Ze was verdrietig over haar eeuwige verdriet en wilde het oplossen. Ze las psychologische boeken in de hoop iets te vinden over haar probleem maar vond niets. Ze vroeg zich af waarom ze altijd verdrietig was maar kwam er niet achter. Ze had een goede jeugd gehad, haar ouders waren lief voor haar en behalve haar gevoeligheid was  ze kerngezond.

Ze begon steeds treuriger te worden en stond op het punt om het bijltje erbij neer te gooien. Met die waterlanders wilde ze niet leven. Ze wilde genieten van het leven in plaats van altijd maar verdrietig te zijn. Ze zag bij haar vriendinnen dat dat ook kon. En ze wilde een vriendje en een baan.

Op een ochtend toen ze de krant las, zag ze bij de kleine advertenties een kop die haar aandacht trok. “Dit is het.” dacht ze. “Deze persoon kan mij helpen.”

“Death coaching, vind uw geluk.”

Anna wist niet precies wat het was maar haar gevoel zei dat dit was waar ze op had gewacht. Er stond een telefoonnummer bij die ze kon bellen en dat deed ze.

Ze kreeg een aardige vrouw aan de lijn, ze heette Saskia, die haar uitlegde wat een death coach deed. En ze vroeg Anna wat het was waarom ze belde. Anna deed haar verhaal en Saskia dacht dat ze haar wel kon helpen.

Anna kreeg gelijk haar eerste opdracht mee. Ze moest een week lang met mooie dingen die ze zag, voelde, rook, hoorde bezig zijn. En elke dag een dagboek bijhouden over die dingen.

In die week kwam Anna erachter hoe moeilijk ze dat vond. In het begin lukte het haar helemaal niet maar gaandeweg begon ze mooie dingen te zien en ervaren. Zo zag ze een koppel reeën bij de kinderboerderij en hoorde een symfonie van Bach waar ze door geraakt werd. Maar in plaats van blij te zijn begon ze te huilen.

Nou zijn er meer mensen die als ze geraakt worden door iets, emotioneel worden. Maar Anna was niet tevreden. Dus aan het eind van de week belde ze Saskia, de coach om alles te bespreken.

“Het begin is er.” zei Saskia toen Anna haar alles vertelde. Saskia stelde voor om nog een week hetzelfde te doen.

Anna was het met haar eens. Die week was ze nog fanatieker dan ze al was. Ze maakte een boswandeling en snoof de boslucht op en hoorde de vogels en zàg vogels en ze genoot. Het beviel haar zo goed dat ze het elke ochtend deed.

Toen ze Saskia opnieuw belde, vroeg Saskia of ze naar haar toe kon komen en ze gaf haar het adres. Het was tien minuten rijden op de fiets. Toen Anna aankwam bij een groot herenhuis waarvan je de de voordeur zo open kon drukken, stond Saskia al op haar te wachten.

“Hallo Anna”, zei ze hartelijk en nam haar mee naar een kamer met een hoog plafond en mooie grote ramen.

Toen ze gingen zitten begon Saskia te vertellen over de volgende opdracht.

“Nu wordt het moeilijker” zei Saskia en keek Anna samenzweerderig aan.

“Komende week moet je je voorstellen  dat dit je laatste week is.” “Houd een dagboekje bij en als bel me als het nodig is.” “Dat kan dag en nacht”.  “Het is belangrijk dat je me belt als je het moeilijk hebt want dat gaat zeker gebeuren.” “Het is belangrijk dat je er goed doorheen komt.”

Anna kreeg een lichte tinteling in haar buik van de spanning die ze toch een beetje begon te voelen.

Die week stelde ze zich voor dat het haar laatste was op deze aarde. Ze bedacht hoe ze zich herinnerd wilde worden en hoe ze afscheid wilde nemen van het leven. ‘S avonds schreef ze alles van zich af in haar dagboekje. Er daalde een inktzwarte duisternis over haar heen in die week die te donker was om nog te huilen.

Ze kwam ‘S morgens bijna haar bed niet uit omdat er lood in haar benen zat maar ze onderging het zoals het kwam, zoals Saskia gezegd had.

De duisternis kwam halverwege de week tot een dieptepunt. In paniek belde Anna Saskia op. Het was alsof ze op de bodem van een put zat en er niet uit kon komen. Saskia suste haar en zei dat Anna het goed deed en dat het er allemaal bij hoorde.

Saskia gaf haar een nieuwe opdracht, of eigenlijk een oude. Anna moest nu de eerste opdracht weer gaan doen, een maand lang. Met mooie dingen bezig zijn.

Anna voelde zich hondsmoe en somber en sleepte zich weer naar het bos waar ze eerder zulke mooie dingen had gehoord en gezien. Ze begon te wandelen en om zich heen te kijken. Ze hoorde het getik van een Specht en keek omhoog en zag de vogel net het hoekje van de boom omgaan. De rood, met wit en zwarte vogel liet zich weer horen. Toen, alsof het speciaal voor haar was, liet hij zich zien. Met open mond keek ze naar het tafereel en genoot tot in haar tenen zonder te huilen.

Anna had geleerd dat de wereld ook een mooie kant had en ze was die gaan waarderen. Ze had vertrouwen gekregen in het leven, de dood en zichzelf.

Dankbaar liep ze naar huis.

 

6 gedachten over “De death coach

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s