Corona liefde

Evert schonk zichzelf een kopje koffie in. De thermoskan stond naast hem op de grond. Melk en suiker stonden op de salontafel. Hij dronk het zwart. De melk en suiker was voor de visite.

Maar er kwam geen visite, heel Nederland zat in lockdown. Als hij naar buiten keek zag hij een heleboel ramen. Hij bedacht zich dat elk raam een op zichzelf staande cel was waarin mensen woonden, kookten, liefhadden, elk raam op zich.

Onderling was er geen contact meer mogelijk. De regering had daartoe besloten. Er heerste een virus wat heel besmettelijk en dodelijk was. Mensen zoals hij, hij was achtenzeventig, werden beschermd door de overheid, door iedereen te isoleren.

Normaal kwam Henriëtte hier ’s ochtends even een bakkie doen maar ook zij zat nu vast in haar cel op de derde verdieping. Evert woonde op de tiende verdieping van de gallerijflat aan de Pioenstraat.

Evert mistte zijn bezigheden buitenshuis: zijn biljartclub, zijn bridgeclub en de mensen die bij hem kwamen en hij mistte Henriëtte.

Hij, die zich nooit echt eenzaam voelde, wist nu wat eenzaamheid betekende. Hij zette de tv aan en zette hem ook weer uit. Er was niets op.

Hij pakte de telefoon op en wilde het nummer van Henriëtte intoetsen maar bedacht zich dat hij haar gisteren nog gesproken had en dat zij allebei niets te vertellen hadden, dus hing hij weer op.

Evert besloot een boodschapje te gaan doen. Dan was hij er even uit. Hij had het meeste wel in huis maar alles was beter dan dit grote ‘niets.’

Het was doodstil op straat. Hij was de enige, hij vond het onwezenlijk maar de winkel was dichtbij dus hij liep door. Ook in de winkel was hij een van de weinigen. Er waren welgeteld drie andere mensen in de winkel. Er waren geen stelletjes, dat mocht niet.

Terwijl hij bij de kassa stond om zijn pakje koffiemelk af te rekenen schoot hem iets te binnen. Hij had ineens haast om thuis te komen.

In de Pioenstraat belde hij bij Henriëtte aan en ging toen op veilige afstand staan.

De deur ging open en Henriëtte keek hem vragend aan. ‘Is er wat gebeurt.’ vroeg ze gespannen.

Evert schudde zijn hoofd. ‘Nee, Ik wilde je wat vragen.’

‘Wil jij mijn Corona liefde zijn?’

Ze begon te lachen, toen het tot haar doordrong wat hij bedoelde. ‘Bij mij of bij jou’ was haar antwoord.

8 gedachten over “Corona liefde

  1. Een mooi verhaal, past in deze tijd. Heb het aan mijn collega voorgelezen. Zij vond het een mooi verhaal. Mijn complimenten, het is treffend geschreven. Ik kan me goed verplaatsen in de hoofdpersoon. En ja als je alleen bent en niemand mag ontvangen kan dit een mooie oplossing voor de wederzijdse eenzaamheid betekenen. Laten we hopen dat deze coronatijd gauw achter de rug is, want we zijn niet gemaakt om alleen te leven. Samen is het leven een stuk aangenamer en dat heb je goed verwoord.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s