Dansen in het maanlicht 2

Voor het eerste deel, zie Dansen in het maanlicht

Jet ging nu rap achteruit. Ze was nog sneller moe en haar spieren slonken. Jan besefte dat hij voort moest maken met de uitvoering van hun dans.

Het was de dag van de uivoering. Vanavond zou Jan haar om acht uur ophalen en verder wist ze niets. Haar moeder zou haar helpen met haar jurk. Ze had voor deze gelegenheid een witte soepele jurk gekocht, een witte corsage en een diadeem met glimmers.

Beiden wilden ze geen publiek erbij. Dit was hun moment, hun tijd om afscheid te nemen van elkaar en van haar gezondheid. Ze wisten allebei dat dit echt de allerlaatste keer was dat Jet kon dansen.

Om acht uur precies ging de bel. Jet zat in de serre te wachten op haar vriend. Ze had haar moeder gezegd dat ze alleen wilde zijn en zij had Jets wens gerespecteerd. Toen reed ze naar de voordeur en opende hem. Daar stond Jan met een grote bos rode rozen.

Jan keek haar aan en het was alsof er een licht van binnenuit maakte dat ze straalde. De glimmers op haar hoofd schitterden in het halfdonker van de hal en haar jurk benadrukte de slankheid van haar taille en haar kleine borsten. Hij hield zijn adem in om het beeld niet te verstoren.

“Nou zeg je nog wat” zei ze trillerig en lachte. Hij gaf haar de rozen en zei: Je bent prachtig.”

“Dank je wel” zei ze elegant. “Jij ziet er ook mooi uit.” Ze keek bewonderend naar zijn witte pak met zwarte shirt.

Hij nam haar mee naar de open plek in het bos waar de openluchtvoorstellingen werden gehouden. Er waren tribunes die in het rond om het toneel gebouwd waren. Ze waren helemaal alleen. Het licht van de volle maan scheen op het toneel.

Op een van de banken lag een kleed en er stonden almaal hapjes op. Een fles wijn en twee glazen, voltooide het beeld.

“Kom dame volg mij”, zei hij en hij duwde de rolstoel naar het kleed. Hij ontkurkt de fles wijn en schonk de glazen vol. “Proost ” zeiden ze beiden.

Ze dronken van de wijn en aten van de kip en alle andere hapjes en genoten.

“Zullen we?” zei Jet. Jan pakte de rolstoel en reed haar naar het toneel. Hij startte de bandrecorder die hij meegenomen had en liefelijke tonen klonken door het bos. Jan en Jet deden, wat nu zo natuurlijk voorkwam door al hun oefeningen in de dansschool. Jan reed Jet met sierlijke bewegingen voor en achteruit en Jet bewoog simultaan met haar armen. Beiden gaven al wat ze in zich hadden en toen de laatste tonen weg zweefden waren ze allebei uitgeput.

Toen ze uitgerust waren, zaten ze met hun armen om elkaar heen en keken naar de sterren en de maan en beloofden deze avond nooit te vergeten.

6 gedachten over “Dansen in het maanlicht 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s