Dansen in het maanlicht

Toen Jan, Jans nog niet kende, had hij verkering met Jet. Ze was bloedmooi en was een spring in het veld. Tegenwoordig zou je zeggen dat ze adhd had maar dat bestond toen nog niet. Ze deed zes dingen tegelijk en vond het dan gek dat niets lukte. Zo reed ze paard, danste moderne dans, deed aan schaken en schermen.

Ze kwam er al gauw achter dat het teveel activiteiten waren want ze had natuurlijk ook nog haar studie. Ze studeerde biologie. Dus besloot ze moderne dans aan te houden en de rest te laten vallen. Ze kwam uit een zeer progressief gezin waarin haar beide ouders arts waren en zij wilden dat hun kinderen deden wat zij het liefst wilden doen.

Jet had gekozen voor biologie omdat ze helemaal gefascineerd was door alles wat maar met de natuur te maken had. Maar ze was er al gauw achter gekomen dat ze dans nodig had als tegenwicht voor haar studie. Ze vond het heerlijk om, nadat ze met haar hoofd in de boeken had gezeten, zich lichamelijk uit te leven in dans.

Toen ze Jan ontmoette op de dansschool, viel ze gelijk voor de rust die hij uitstraalde. Hij was alles wat zij niet was. En omgekeerd viel Jan voor haar ongebreidelde energie en enthousiasme.

Hij werd haar danspartner en langzaam aan werden zij een stelletje.

Jan echter, was een nuchtere noorderling en was in het dagelijkse leven aan het werk als aannemer. Hij runde zijn eigen bedrijf en woonde op zichzelf. Terwijl hij de dagelijkse zorg voor zichzelf had, genoot Jet van het studentenleven en woonde nog bij haar ouders.

Op een dag, in mei, de zon scheen en de vogels floten, waren Jan en Jet in de dansschool. Ze studeerden een ingewikkelde dans in. Op het moment dat Jet zich afzette om een sprong te maken weigerden haar benen en ze viel op de grond, nog voor Jan haar op kon vangen.

Jet kon niet meer dansen, sterker nog, ze kon niet meer lopen. De ene dag ging het beter dan de andere maar ze werd afhankelijk van een rolstoel.

Maar Jet was niet een typje wat bij de pakken neer ging zitten en probeerde van elke dag wat te maken ondanks dat ze langzaam achteruit ging.

Op een dag toen Jet en Jan bij elkaar op haar kamer in haar ouderlijk huis waren, keek ze hem aan en zei:” Ik wil nog een keer met jou dansen.” Jan keek haar aan en kustte haar en streel de haar mooie haar. “Dat komt in orde.” zei hij simpel.

Jan ging op zoek naar een choreografie voor een danseres in een rolstoel. Na lang zoeken vond hij een oude choreografie in een klassieke stijl. Het verhaal ging over een tragische liefde waarin de danseres als een kaarsje uitdoofde.

Toen Jan de choreografie aan Jet liet zien was ze ontroert. “Dat is ons verhaal.” zei ze terwijl ze een traantje wegpinkte. Jan nam haar in zijn armen en kustte haar voorhoofd.

Vanaf die dag waren ze twee maal in de week te vinden in de dansschool om te reperteren. Ze moesten het rustig aan doen want Jet werd gauw moe maar haar enthousiasme krikte haar vaak op.

Jan wist niet hoe Jet haar naderende einde ervaarde want daar hadden ze het nooit over. Ze hielden zich bezig met het hier en nu maar hij kon er stilletjes wel over piekeren. Hij kon zich een leven zonder haar eigenlijk niet voorstellen. Toch ging hij elke dag door met Jet een zo prettig mogelijk leven te geven.

Wordt vervolgd

4 gedachten over “Dansen in het maanlicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s