Mijn honden

Ondanks dat ik getrouwd ben, spreek ik over mijn honden. Ik heb ze gekregen om voor te zorgen en dat heb ik gedaan.

De eerste hond die ik kreeg was Babs. Het was een zwartwitte bordercollie met een schrander koppie. Ik was bang voor honden, maar van Babs had ik niks te vrezen. Ze was makkelijk en nergens bang voor. Honden die ze tegenkwam, negeerde ze gewoon. Babs was een alfateef die van het begin af aan, met zachte doch dwingende hand over onze groeiende roedel, heerste.

Ze leidde mij door mijn angst voor honden heen. Babs was verzot op balletjes, ik nam er altijd een mee op onze wandelingen. Gooiend met de bal kwamen wij de wandeling door.

Een jaar later kwam Bob, ook een bordercollie ( of zoiets). Net zo als al onze honden was hij een herplaatser. Hij kwam uit een klein flatje met veel kinderen, er was geen plaats voor hem.

Van het begin af aan had ik een hechte band met Bob. Misschien omdat hij een reu was? Maar Bob was in de puberteit toen ik hem net kreeg. Hij wilde niet luisteren als ik hem vroeg te zitten. Dan bleef hij halstarrig staan hoe ik ook mijn best deed. Net toen ik naar hondenschool wilde gaan voor advies, hij was toen drie, werd hij makkelijker.

Bob en Babs waren onafscheidelijk. Ze waren kop en kont. Ik deed elke dag twee lange wandelingen met ze. Soms ging ik op de fiets met ze het bos in. Het water vond Babs geweldig en toen Bob het eenmaal ontdekt had, hij ook.

Ik vulde mijn dagen met lopen met de honden, spelen met balletjes en de rest van de zorg.

Ik had geleerd leiding te nemen over de honden en mijn naar binnen gekeerde blik richtte zich voor het eerst weer naar buiten. Ook mijn angst voor honden was ik grotendeels kwijt. Ik leerde simpele praatjes met andere hondenbezitters maken want ik was heel erg schuchter.

Ik kreeg meer zelfvertrouwen en ook mijn lichamelijke conditie nam toe.

Toen kwam Wolf, nu twaalf jaar geleden. Dat was een heel ander verhaal dan gehoorzame bordercollies. Ze was ondeugend en pakte Bob en Babs constant de balletjes af. Zij had een heel ander spel dan gooien en terugbrengen. Haar spel was pak dan als je kunt.

Als jonge hond was ze niet te stuiten. Ze was wild en ging achter honden, paarden, koeien en joggers aan. Ook aan de lijn was het een ramp. Ze trok je omver als we een andere hond tegenkwamen. Het was een drama en een feest tegelijk want je kon om haar lachen en ze hield echt van je en dat liet ze merken ook.

Nu had ik drie honden en ik had gedacht dat ik ze alledrie tegelijk uit kon laten maar dat was een ramp met Wolf. Dus liep ik dubbel. Dat was zwaar.

Maar toen werd Bob ziek. Hij had last van diarree en overgeven. Darmkanker. Hij heeft niet lang meer geleefd. Op het laatst ging hij in de regen in de tuin liggen, hij wilde niet meer. Toen hebben we hem in laten slapen. Hij was negen.

Babs volgde een paar jaar later.

Nu hebben we alleen Wolf nog maar, ze is twaalf en een stuk rustiger dan toen ze jong was. Met haar heb ik uren gewandeld door de omgeving. Ik heb mooie herinneringen aan mijn honden.

Advertenties

3 gedachten over “Mijn honden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s