Triviaal

Sombere gedachten sijpelen mijn hersenpan binnen. Grootse ideeën, die ik niet kan waarmaken en kleine dingen die te triviaal lijken om op te schrijven.

Ik zag drie eekhoorns deze week en ik wuif het weg als onbelangrijk. Maar dat was het niet. Het was een stukje natuur, waar ik zo van houd.

Zo sluit ik mij steeds meer af voor de mooie dingen. En de lelijke worden groter. Te bizar voor woorden.

Gelukkig is manlief er nog en Wolf.

Advertenties

De invloed van het weer op de mens

‘Slaat het weer om? Dan gebeurt er dít in je lijf – Holistik’ https://holistik.nl/slaat-het-weer-om-lijf/

Iedereen kent het wel: het regent de hele dag en je wordt chagrijnig. Andersom is ook het geval: zon maakt vrolijk. Ik heb het afgelopen zomer aan den lijve ondervonden, ik was in een opperbeste stemming. Blijkbaar ben ik iets te gevoelig voor het weer want ik werd wat ‘druk’ in mijn hoofd. Wat zich uitte in dadendrang. Ik ging veel doen terwijl mijn lichaam het niet bij kon benen. Maar ach, je prettig voelen is nooit verkeerd, ook al voel je je wat druk.

De laatste tijd echter, merk ik een verandering in mijn stemming. De herfst is begonnen en het regent veel. Mijn stemming daalt mee. Veel mensen hebben last van de vallende blaadjes, vooral mensen met een psychische ziekte en ik dus blijkbaar ook.

Ik heb er nooit zo’n last van gehad maar dit jaar is het overduidelijk, een herfstdip. Gelukkig gaan seizoenen voorbij en komt er altijd weer een andere tijd.

Eau de toilette

Marie-Antoinet zat met een kopje sterke koffie, voor zich uit te staren. Ze kon niet wakker worden. Het was alsof ze door een dichte mist moest om helder te worden. Dit had ze sinds ze ‘ziek’ was geweest. Zelfs de koffie hielp haar niet. Ze had tijd nodig maar ze moest zo naar school.

Ze moest onder de douche, ze was de hele week nog niet geweest. Ze kon het niet opbrengen. De kou en het vele werk, het lukte haar niet. In plaats daarvan haalde ze een washandje over haar gezicht en fatsoeneerde haar lange haar. Eventuele geurtjes werkte ze weg met eau de toilette.

Alles kostte haar moeite. Het fietsen naar de bus, zorgen dat ze de juiste boeken bij zich had en eventueel sportkleding voor de gymles. Tot nog toe was het haar gelukt maar het was op het nippertje.

Het liefst bleef ze ’s morgens in bed liggen maar ze was al zo achter op school doordat ze ziek geweest was. Ze moest naar school, ze moest.

Elke dag die worsteling om in de kleren te komen en naar school te gaan. Hoelang hield ze dit nog vol.

Het was haar weer gelukt, ze zat in de klas. Germaine zat naast haar. “Wat ruik je lekker” zei ze.

https://amp.nos.nl/artikel/2210296-voormalig-psychiatrisch-patienten-komen-na-herstel-niet-mee.html

Prutsen

Gistermiddag was het onrustig weer, af en toe zon met donkere wolkenvelden en regen. Heerlijk weer om binnen te blijven en een beetje te prutsen op de laptop.

Ik wilde allang mijn website aanpassen en dat heb ik gedaan. Al die oude stukjes heb ik van de homepage afgehaald. Er staan nu alleen nog mijn verhalen. Ik heb wat verhalen toegevoegd en heb geprobeerd mijn blog onder het kopje blog te krijgen. Daar moet ik nog verder naar kijken. Een herfstige kopfoto en klaar.

Manlief zat zijn puzzels te maken terwijl ik aan het prutsen was. Heel knus, allebei in ons eigen wereldje. Ik bedacht me dat ik mijn handjes dicht mocht knijpen met zo’n man. Veel mensen met een psychische handicap hebben geen man. En alleen is maar alleen.

Een vriendin van mij is daardoor veel kwetsbaarder omdat ze nogal eens in crisis raakt en dan niemand heeft om haar in de gaten te houden. Ze komt daardoor soms in bizarre situaties terecht.

Maar ja, een man om je in de gaten te houden is ook niet alles. Manlief heeft er in het verleden onder te lijden gehad. Vroeger, toen ik nog psychoses had was ik er erg slecht aan toe. Dat was zwaar voor ons allebei.

Nu zijn mijn klachten nog maar mild en mag ik niet klagen. Meestal doe ik dat ook niet maar somberheid went nooit…

Chesterfield

Al jaren wacht ik op een mooie Chesterfield. Manlief heeft het mij beloofd dat als Wolf ‘op kamers gaat’ er eindelijk een andere bank komt. Na drie honden en twee katten die je huis en vooral de banken ruïneren. Die met hun natte vel, op de bank gaan liggen. Die zich met hun scherpe nagels lopen krabben en zich afzetten op de bank en zand meenemen wat zo lekker schuurt, daar kan geen enkele bank tegen.

Tja, hier kon ook alles. Honden op de bank, honden op bed, als ik het overnieuw moest doen, deed ik het toch heel anders. Nu zit ik nog steeds met een joekel van een hond op mijn lekkere bedje, die mijn dekens afpakt en mij uit bed drukt. Gelukkig houdt ze het meestal niet lang vol. Het is haar al gauw te warm.

Maar om op de banken terug te komen: na het zoveelste bankstel, besloten we een oerdegelijke set te kopen van Oisterwijk, in roodbruin leer. Oudbollig maar functioneel en onverwoestbaar. Die houdt het nu al jaren vol. Ondertussen hebben we plaids op de zittingen en is het leer daaronder kapot maar het doet het nog.

Straks in een hond loze huishouding, kan ik weer los in huis en koop ik eindelijk mijn Chesterfield.

De blaadjes vallen van de boom

Vandaag was het Maartjedag. De dag dat Maartje komt. Ze komt met mij en Wolf wandelen in het bos en ondertussen bespreken we de afgelopen week.

Het was droog maar wel wat fris toen ze kwam. (Ook ‘achter’ geen Vliegezwam gezien.) Maartje en ik zaten niet op een golflengte vandaag. Ik had het idee dat ze me niet begreep. Dat kan natuurlijk, zij is ook maar een mens of misschien was ik niet duidelijk genoeg. Het liet een onbevredigend gevoel na.

Het ging over mijn gevoel dat ik een behoorlijke beperking heb. Ik doel dan vooral op het feit dat ik niks afmaak. Voor de toekomst houdt dat in dat ik geen cursussen kan doen (want dat is zonde van het geld) geen vrijwilligerswerk, enz, enz.

Misschien zie ik het te zwaar maar dit is echt een struikelblok voor mij. Ik ben normaal helemaal geen typje om thuis te zitten maar noodgedwongen doe ik dat nu wel. Op de vrijdag na. (Voor zolang het duurt) De toekomst ziet er leeg uit voor mij.

Ik had altijd wat te doen, boetseren, schilderen, een cursus korte verhalen schrijven en ik vond het heerlijk. Het lijkt alsof de tijdspanne alsmaar korter wordt dat ik wat doe.

Wat wel lukt zijn afspraken met mensen, eenmalig. Wandelen, schrijven. Ach dat is natuurlijk ook al heel wat. Ik ga weer richting een sombere bui. Valt met mij niet te praten.😕