Vriendinnen

Ze zat tegenover mij aan de leestafel van de Bibliotheek. Ze las een krant, ik had een tijdschrift voor de vorm. Ik las niet echt, zij misschien ook niet. Het verwarde me dat ze hier wilde afspreken. In de leeszaal kon je niet praten. Een tijdje later zou ik begrijpen dat het niet zou gebeuren, dat praten.

Ze wilde een peukje roken buiten en vroeg of ik meeging. Ze ging op een muurtje voor de bieb zitten en rolde een shaggie. En toen die op was nog een.

Ze keek voor zich uit alsof ze alleen was. Afgesloten voor de buitenwereld. Ik voelde me ongemakkelijk, alsof ik er niet toe deed. Onbereikbaar was ze. Zo in tegenstelling met toen ze me vroeg om haar vriendin te zijn.

Het was op het terrein waar ze woont. Ik was daar wel vaker en ze was me al opgevallen, ze was van mijn leeftijd. Dit keer kwam ze naar me toe en vroeg me of ik haar vriendin wilde zijn en ik zei ja.

Ze wilde gaan, of ik meeging. Op haar krakkemikkige fiets fietste ze in een zeer langzaam tempo richting het dorp. Ik volgde op mijn elektrische fiets. Halverwege het dorp stopte ze bij een bankje. Het was weer tijd voor een peukje. Ze rookte er twee.

Daarna stapten we op de fiets en reden in een slakkengangetje naar het terrein waar ze woonde. Ik zette haar voor de deur van de Bever af en ging naar huis. Een illusie armer en een ervaring rijker, stapte ik mijn wereldje binnen.

Advertenties

Geen cent waard

Vandaag ben ik geen cent
waard. Ik ben vooral erg moe. Sinds ik weer schrijf ben ik aan een stuk doorgegaan en dat wreekt zich nu.

Ik sleep me naar de heide met Wolf en ’s middags fiets ik met een slakkengangetje naar de tandarts. Als ik weer terug kom, ben ik kapot. Ik ben vooral heel moe in mijn hoofd. Ik verdraag geen geluiden en ik verdraag ook mijn lief niet die grapjes loopt te maken.

Uit ervaring weet ik dat dit een paar dagen tijd nodig heeft om te herstellen. Veel rusten en rustig aan doen is de enige remedie.

Gelukkig staat het weekend voor de deur. Een prima tijd om mijn rust te pakken.

Hyper…

Relax, denk ik bij mezelf.

Maar het is al te laat, ik ben een beetje hyper, overenthousiast, euforisch, hoe je het maar wilt noemen.

Dit is wat het schrijven met me doet. Ik wil te veel, te snel en ik ben er de hele dag mee bezig. Ik sta om half zes op, ook al is er niks te doen, puur omdat ik zin in de dag heb.

Relex…

Het enige wat me te doen staat is even rust nemen van hetgeen ik het liefst doe…

Prutsen

Ik mag graag prutsen. Met prutsen bedoel ik, uitzoeken hoe programma’s, zoals WordPress, werken. Daar ben ik de afgelopen dagen mee bezig geweest voor mijn nieuwe verhalensite.

Ik vind het heerlijk als ik weer ergens achter kom hoe iets werkt en het uiteindelijke resultaat zie op het scherm.

Nu heb ik een nieuwe app geinstaleerd op mijn telefoon voor tekstverwerken. Deze werkt anders dan Word en ik ben aan het uitzoeken hoe die dan wel werkt.

Het enige waar ik nog niet achter gekomen ben is waar mijn verhalen blijven op WordPress. Moet ik de verhalen op sitepagina’s zetten of kan dat ook op blog? Hoe komen ze bij verhalen terecht? Of doe je. dat dmv de tags?

Wie oh wie kan mij hier antwoord op geven.

Huishoudelijke mededeling

De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met het aanmaken van een tweede site: Adriana in de onderwereld en het eerste verhaal te schrijven. De eerste weer sinds tijden, het was even inkomen.

Op mijn nieuwe site komen mijn verhalen te staan. De blog bijft gewoon zoals hij is. Omdat mijn voorkeur eigenlijk naar verhalen schrijven gaat ben ik waarschijnlijk minder aanwezig hier. Ik hoop dat jullie blijven kijken en lezen. Kom ook eens kijken op Adriana in de onderwereld

Stabiel, en nu

Kom ik aan, net nu ik geaccepteerd heb dat ik een psychische ziekte heb, door een jaar van rouw heen geweest ben, heb ik bijna geen klachten meer.

Denker als ik ben, denk ik hoe kan dit? Komt het door het accepteren ( waardoor je meer ruimte krijgt) komt het door mijn leeftijd dat ik rustig ben of is het de yoga, het schrijven of een combinatie van alles?

Hoe dan ook, ik ben stabiel. Langzaam begint het tot mij door te dringen dat ik mij elke dag beter voel. Vandaag was zo’n dag dat ik dacht: er mankeert mij niks.

Vandaag was ook de dag dat ik iemand op WordPress sprak, die klachtenvrij was door CBD olie. Ook iemand met psychishe klachten. “Is dat wat voor mij”, dacht ik. Maar hoe langer ik er over nadacht en wat ik er over gelezen had, wilde ik mijn stabiliteit niet op het spel zetten. Wat ik al zei in een vorig stukje: ik ben een tevreden mens.

Ik heb mijn schrijven, mijn yoga, mijn vriendinnen, mijn man en mijn hond. ( niet noodzakelijkerwijs in die volgorde) Het belangrijkste is dat mijn stemming goed is.

En die is goed…

Ouwe rot in het vak

Ik ben een oude rot in het vak. Ze kunnen mij niks meer leren alleen nog helpen herinneren.

Of terwijl ik ben ervaringsdeskundig. De hulverlening heeft mij nog maar weinig te bieden. Maar af en toe als ik met de hulplijn van mijn behandeling bel krijg ik nog iets verrassends te horen.

Het zijn vaak de antwoorden van een doorleefd mens die vanuit zijn eigen ervaring spreekt. Het raakt me als zo iemand zijn best doet om mij een beter gevoel te geven. Maar het meest is het de band die je opbouwd met je hulpverleners waardoor iets werkt of niet.

Ga afleiding zoeken, is een bekende uit de psychiatrie. Tja, dat lukte mij op dat moment niet. Ik ben een denker en ik stop niet voordat ik een oplossing heb.

Met mijn persoonlijk begeleidster ben ik heel blij. We kunnen het heel goed met elkaar vinden en we wandelen elke week met Wolf in het bos, ondertussen bespreken we de wekelijkse dingen.

Zij kent mij en geeft mij nooit adviezen omdat ze weet dat ik het zelf wel weet. Maar ondersteund mij waar het nodig is.

Ik heb in de loop der jaren geleerd om niet te hoge verwachtingen te hebben. Dat zij jou kunnen genezen is een fabeltje maar ze kunnen je wel leren beter met jezelf om te gaan.