Paddenjacht

Het is rond zes uur ’s morgens. Terwijl Wolf nog een uurtje bij knapt, is Benny al druk in de weer. De deuren staan open voor verkoeling en die kleine is buiten. Manlief is nog even naar bed gegaan en ik blijf op. Slapen lukt nou toch niet meer.

Ik neem een kop koffie mee naar buiten en mijn shag en ga zitten. Het is nog heerlijk koel en ik geniet ervan.

Toch maar even kijken wat die kleine doet. Als ik de hoek om ga hoor ik gerommel bij de containers. Benny is nergens te zien. Tot ik zijn kleine lijfje ergens tussen de containers zie. Hij wroet met zijn platte snuit onder de bakken en snuffelt alsof daar iets vreselijks interessants te ruiken is wat hij wil hebben.

Hij is er met geen mogelijkheid vanaf te krijgen. Niet dat ik dat probeer want ik weet dat de padden veilig onder de container zitten. Hij gaat helemaal op in zijn spel. Volgt een denkbeeldig spoor en gaat weer terug.

Ik begin te lachen om zijn streken. Dit hondje is een bron van vermaak en wij amuseren ons ons kostelijk om zijn grappen.

Laatst vond ik het wat minder toen hij een jonge mus met zijn grove poten de dood had ingejaagd. Maar over het algemeen is hij gewoon leuk.

Lach yoga

Ik ben me aan het voorbereiden om weer te stoppen met roken. Daarvoor doe ik thuisyoga op mijn kamer. De yoga ontspant mij zo dat ik beter slaap en minder spanning heb.

’s Ochtends werd ik ’s de laatste tijd steeds met hoofdpijn wakker. De spieren in mijn nek waren net staalkabels. In de loop van de ochtend loste dat op. Ik ben nu nog maar vier dagen bezig met yoga en nu al sta ik zonder hoofdpijn op. Die kleine donder heeft dat op zijn geweten met zijn domme gedrag naar andere honden. Natuurlijk is het mijn verantwoordelijkheidsgevoel wat maakt dat ik het zo erg vind hoe hij reageert op andere honden. Misschien went het. Wat maakt dat ik daar zo tegen op zie? Ik denk dat ik bang ben dat hij bijt. Ik heb nog niet genoeg ervaring met hem om dat te ontkennen of bevestigen.

Laatst liep ik in het dorp naar huis toen een buurhondje al blaffend naar hem toe liep. Benny bedacht zich niet en hapte hem in z’n nek. Het gekke was dat ik heel rustig bleef. Het hondje liep los en de buurvrouw was dus fout. Ze had hem vast moeten hebben. Verder was Benny heel rustig en niet agressief.

Ik ben naar de buurvrouw gegaan om te vragen of het goed was met het hondje maar er was niks aan de hand.

Hij had alleen een waarschuwing gegeven. Dat gaf mij moed.

Maar elke keer als hij zijn poten strak zet ben ik als de dood.

Deze hondjes zijn heel beschermend naar hun gezin en kunnen agressief zijn naar geslachtsgenoten. Dat is hij blijkbaar ook. Ik houd niet van dat gedrag en mijd gevechten tussen honden.

Maar voor de rest is hij geweldig en moet ik dit er maar bijnemen. Hopelijk wen ik eraan. Er wordt aan gewerkt.

Om op de yoga terug te komen: gisteren was het groot feest. In verband met de warmte moest ik beneden yoga doen, waar het het koelst is. Al toen ik mijn matje neergelegd had en op de grond ging zitten kwamen de hondjes naar mij toe gerend en begonnen te ouwehoeren. Benny begon in mijn handen te bijten om te spelen en Wolf stond met een grote grijnz te kijken.

Benny rolde op mijn matje over de vloer en maakte mij het doen van mijn oefeningen onmogelijk. Het was een dolle boel. Ik ging stug door al was het haast niet te doen. Manlief en ik vergingen van het lachen. Maar uiteindelijk had ik mijn rondje volbracht en was ik ontspanner dan in tijden.

Ik ben benieuwd hoe het straks gaat…

Z’n gangetje

Het begint wat normaler te worden in ons huis. Benny weet nu wat er van hem verwacht wordt en hij doet het goed. Wolf en Benny beginnen voorzichtig een band te krijgen. Benny gaf Wolf zelfs een lik over haar neus maar dat was een stapje te ver voor onze tante dus ze trok haar lipje op.

Het leidt niet meer tot gevechten. Er is een heerlijke rust in huis gekomen met als vrolijke noot onze Benny. Zijn staartje is altijd in beweging. Aanhankelijk als hij is komt hij regelmatig aandacht vragen.

Deze mooie dagen staat de buitendeur altijd open en kunnen de honden vrij naar buiten gaan. Wij hebben een aantal appel- en perenbomen en dit jaar is het fruit heel klein. Benny heeft zich ontpopt tot een ware fruiteter want hij maakt elke dag een rondje appel- en perenbomen om te kijken of er alweer wat afgevallen is wat hij dan dankbaar opeet.

Onze Wolf begint steeds ouder te worden en krijgt last van wat oude vrouwenkwaaltjes en rust veel. Toch moet ze elke keer als Benny weer in beweging komt, kijken wat hij doet. Ze stelt zich op als een moeke.

Benny neemt haar mee in zijn rolercoaster zodat ze voor haar leeftijd het heel goed doet. Maar ze wordt minder en dat vind ik moeilijk om te zien.

Binnen is er vrede maar buiten is een ander verhaal.

Wordt vervolgd

Honden training. ..

Het ging zo niet langer met Benny. Ik liep grijze haren op als ik met hem ging wandelen. Hij gedroeg zich als een malloot als hij andere honden tegenkwam. Hij trok aan de lijn en ging zelfs op straat liggen om maar bij zijn ‘doel’ te komen. Tot Manlief met het idee kwam om honden training met hem te doen.

Dat leek me een goed plan.

We waren er al vanaf het begin achter dat dit hondje een verleden had. Maar in hoeverre, bleek stukje bij beetje meer. Zo denken wij dat hij geslagen is. Hij is bang voor zwaaiende bewegingen met handen of armen. Hij duikt dan in elkaar. Verder was hij heel mager toen hij bij ons kwam en het leek of hij altijd honger had.

Er zijn meer aanwijzingen dat hij beschadigd is. Volgens ons is hij nooit gesocialiseerd en kijkt hij nu overal van op. Alsof hij al die tijd niets had meegemaakt.

Naar mensen toe is hij geweldig, heel knuffelig en een allemansvriend. Geen haar op zijn koppie die het in zijn kop haalt om een mens wat aan te doen. Kinderen: geen probleem. Maar katten buiten en andere honden is heel spannend voor hem.

We belden met een hondenschool in de buurt en de honden trainster zou langs komen om de situatie op te nemen en te oefenen.

Benny was enthousiast toen ze kwam en helemaal toen we naar buiten gingen. Ik leerde met hele kleine trainingsbrokjes zijn aandacht vast te houden. Het ging heel goed, aangezien hij ook zo’n dikke vreter is.

We kwamen echter geen enkele hond tegen. Maar ik kon verder met oefenen.

Ik besloot om alleen nog maar met hem te oefenen in het dorp en later in de tijd maar verder te kijken.

Ik ben nu een paar weken verder en het oefenen gaat erg goed. Nu komen we af en toe een hond tegen en ik denk dat het op deze manier gedoseerd is. We zijn nu toe aan de volgende stap. Hij moet genoeg vertrouwen in mij krijgen zodat ik met de aandachtstraining langs een hond loopt. Maar zover is hij nog lang niet.

Vanmorgen zagen we een herdershond in de verte en ik kon zijn aandacht niet vasthouden dan doe ik een stap achteruit en als hij volgt krijgt hij een brokje. Maar hij volgde niet meer. Dan loop ik een andere straat in. Zodat de ‘dreiging’ weg is.

Ik begin er steeds meer achter te komen dat wandelen een stap te ver is en dat we de lat lager moeten leggen. Dus ik ga door met hem te oefenen in ons dorp.

Uiteindelijk komt het goed.

Stoppen met roken

Het stoppen met roken gaat met ups en downs. Ik was een maand gestopt toen er een dikke kink in de kabel kwam waar ik geen rekening mee gehouden had.

Het wandelen met Benny ging steeds moeizamer.  De stress liep zo hoog op dat ik ’s nachts slecht sliep. Midden in de nacht werd ik plotseling klaar wakker en dacht gelijk aan de volgende ochtend dat ik met Benny moest wandelen. Daarna viel ik weer in slaap om, om 6 uur wakker te worden en op te staan.

Ik had wel vaker periodes dat ik slecht sliep maar dit deed me denken aan mijn vroegere psychoses. Steeds vroeger wakker worden en steeds meer de grip op de werkelijkheid verliezen.

Mijn angst begon te groeien, net als de stress.

Ik dacht : wat is er toch met me! Ik ben mezelf niet. De angst, als ik met Benny liep, was amper te hanteren. De hele dag liep ik er mee rond.

Intussen was ik al een maand gestopt met roken. Ik voelde me heerlijk wat dat betreft. Ik was trots op mezelf en ik verwende mezelf elke week met iets lekkers of iets leuks van het Kruitvat. Ik kocht een heel dik en heerlijk ruikend stuk zeep of ik kocht make-up. Elke week mocht ik weer wat uitzoeken van mezelf.

Het was echt een stimulans om door te zetten.

Door het niet roken voelde ik me schoon maar ook voelde ik veel meer daardoor was mijn gevoelsleven heftig. Het dieptepunt kwam op een nacht, vorige week, dat ik niet kon slapen. Ik draaide en woelde, ging uit bed en kroop er weer in. Ik had mijn crisismedicatie ingenomen en zelfs die hielp niet. Ik was zo gespannen als een espeblad. Ik maalde en maalde en had het gevoel op knappen te staan.

Ik moest een sigaretje en wel op dat moment. Ik belde de crisisdienst en deed mijn verhaal. Ze liet wijselijk de keus bij mij maar vertelde dat ze ook wel eens een sigaret had gerookt terwijl ze een stoppoging deed en dat ze nu toch al heel lang geleden gestopt was.

Dat gaf de doorslag. Ik ging naar buiten, de nachtelijke lucht in, draaide een sigaretje en rookte hem heel langzaam op. Er daalde een golf van ontspanning op mij neer. Toen ik hem op had ging ik naar bed en viel in slaap.

Die nacht sliep ik eindelijk goed. Ik stond nog steeds om 6 uur op maar verder had ik een goede nacht.

Klein monstertje

Mijn leven is het laatste half jaar flink veranderd. De hectiek van alle stemmingswisselingen die ik had, zijn omgebogen tot stabiliteit. Ik moest eerst erg wennen aan de rust. Ik vond het saai en vlak maar nu ik eraan gewend ben, vind ik het fijn. Het is natuurlijk ook gewoon prettig om niet altijd met problemen bezig te zijn.

Wel moest er iets komen om de ruimte op te vullen die onstaan was en dat kwam in de vorm van Benny. Daar heb ik al veel over geschreven. Misschien val ik dus in herhaling maar ik ben superblij met hem. Hij geeft mij een invulling van de dag. De wandelingen met hem zijn niet zonder stress maar ik zou niet anders willen.

Hij kan namelijk geen enkele hond passeren zonder moeilijk te doen. Vooral loslopende honden zijn een ramp. Hij wil niet vooruit of achteruit en blijft stokstijf staan. Als ik probeer beweging in hem te krijgen werkt hij alleen maar tegen. Het is nu zelfs zover dat hij gaat liggen.

Hij kruipt op vier poten naar de hond toe. Wat hij wil is mij een raadsel maar ik denk, in mijn ogen niet veel goeds. Dus honden tegenkomen is niet zo fijn.

Deze hondjes zijn zeer beschermend en nergens bang voor. Ik wil niet dat hij een andere hond wat aandoet dus elke keer als er honden in het spel zijn onstaat dezelfde worsteling tussen Benny en mij.

Maar ondanks mijn worsteling met Benny voel ik me gezond en voldaan als ik weer terugkom van mijn wandeling.

Sinds negen dagen voel ik mij helemaal gezond omdat ik gestopt ben met roken en het me goed afgaat. Ik heb goede hoop dat ik het deze keer volhoud.

Het verschil is groot met het verleden maar blijkbaar heeft het zo moeten zijn. Ik was mijn lijntje met God kwijt. Nu ik dat weer heb kan ik letterlijk weer blij zijn.